همزیستی با خود

 او بدون این که بخواهد حتی کلمه‌ای از نامه‌اش منتشر شود، از من خواسته به او بگویم چه باید بکند؟ راستش امید عزیز طبیعی است در برابر چیزهایی که تو نوشته‌ای من چاره‌ای جز گفتن این که عشق را کنار بگذار و فراموش کن ندارم، اما می‌دانم که این کار احتمالا برای تو آنقدر دشوار است که گفتن این حرف توسط من هیچ فایده‌ای ندارد. به همین خاطر می‌خواهم بگویم سعی کن با این احساس که اینقدر اذیتت می‌کند به یک نوع همزیستی برسی. تو گفته‌ای که مطلقا نمی‌توانی از این احساس و از آن آدم چشم پوشی کنی حتی اگر او تا آخر عمر عشق تو را رد کند. اگر واقعا چنین تصمیمی داری و می‌خواهی به سبک عشاق قدیمی تا پایان عمر بر سر عهد و پیمان خودت بمانی  که بی رودربایستی من بعید می‌دانم تو این تصمیم را بتوانی عملی کنی  دیگر کاری نمی‌توانی بکنی جز این که خودت را به قول معروف با این اندوه سازگار کنی و سعی کنی زندگی‌ات را در کنار آن پیش ببری. نه این که ناگهان همه چیز را تعطیل کنی و بنشینی و دست روی دست بگذاری. این که گفتم بعید می‌دانم تو بتوانی این تصمیم را عملی کنی یک سرزنش یا ایرادگیری نبود. در واقع من امیدوارم تو نتوانی به این تصمیمت جامه‌عمل بپوشانی چون این تصمیمی است که اجرایی کردنش هیچ نفعی در زندگی تو ندارد. هیچ حاصلی بجز یک عمر تنهایی! چرا باید اینقدر مطلق دید و مطلق خواست؟ چرا همیشه یا سفید یا سیاه؟ چرا به خودت نمی‌گویی آن آدم هم حق انتخاب دارد و اگر حالا به هر دلیلی مرا انتخاب نکرده، نباید سرزنش‌اش کرد.

یادت باشد که اول این تو بوده‌ای که نسبت به او دچار احساسات شده‌ای و او به قول خودت روحش هم از این احساس خبر نداشت. پس وقتی او هیچ مسوولیتی در قبال شکل‌گیری این احساس نداشته چرا او را سرزنش می‌کنی؟ چرا انتقام تنهایی و رنجت را می‌خواهی از او بگیری؟ به جای این فکرها، سعی کن روی خودت کار کنی. سعی کن خودت را راضی که از کنار این عشق بگذری. حتما حکمتی در این ماجرا هست. به این موضوع شک نکن.
حکمتی که تو بعدها در آینده به آن پی خواهی برد و این را بدان که هر عشقی لزوما نباید به وصال برسد. یادت باشد که جاودانه‌ترین عشق‌ها آنهایی بودند که با درد فراق آمیخته شدند. اگر آدم زیرکی باشی می‌توانی از این وضعیت بهترین استفاده را ببری. گفته‌ای که دست به قلم هستی و شعر هم می‌گویی. پس از این غم شیرین تا می‌توانی برای گفتن شعرهای خوب استفاده کن. ما را هم بی‌نصیب نگذار. خب شترگاوپلنگی‌ها تا ستون منفجر شده باید رفت. تا هفته بعد درود و بدرود.