اصرار به اشتباه

وقتی هر یک از تیم‌های حاضر در لیگ برتر، ناچار به برگزاری بازی به فاصله هر 4 روز یک بار می‌شوند، طی مدت نه‌چندان بلندی، تیم‌ها، بازیکنان، مربیان و حتی داوران و مسوولان برگزاری دچار فرسایش فیزیکی و روانی شدیدی می‌شوند که در درازمدت اثرات مثبت برگزاری لیگ را کاملا خنثی خواهد کرد. صرف‌نظر از این‌که به همین ترتیب زمین‌های بازی ورزشگاه‌های مهم کشور نیز در معرض فرسایش و تخریب ناشی از افراط در استفاده قرار می‌گیرند.

علاوه بر بازی‌های لیگ که هم‌اکنون به فاصله تقریبی هر 4 روز برگزار می‌شوند، باید رقابت‌های جام حذفی و لیگ پیش روی قهرمانان آسیا و نیز دیدارهای رسمی و تدارکاتی تیم ملی را در نظر داشت که در خلال رقابت‌های لیگ دنبال می‌شوند. چنین ترافیکی هر چند هواداران فوتبال را از دیدن هر چه بیشتر بازی تیم‌های مورد علاقه خود سیراب می‌کند و برای رسانه‌ها خوراک مناسب زیادی فراهم می‌آورد، اما در مجموع به دلیل نبود زیرساخت‌های مناسب، آفتی برای رشد کیفی فوتبال در کشورمان خواهد بود که نتیجه‌اش را همه ساله در ناکامی‌های تیم ملی، تیم امید و نماینده‌های باشگاهی کشورمان در عرصه‌های آسیایی می‌بینیم.

در شرایطی که معضل داوری در کشورمان سر و صداهای فراوانی ایجاد کرده و همواره بحث کمبود داوران زبده مطرح می‌‌شود، تعداد ورزشگاه‌ها و امکانات سخت‌افزاری برای برگزاری رقابت‌های سطح بالا بشدت ناکافی است و فناوری آماده‌سازی بازیکن با سطح استاندارد جهانی فاصله زیادی دارد، برگزاری لیگ به فاصله هر 4 روز تنها به انتحاری فوتبالی شبیه است. اساسا کشورهای پیشرفته‌ای که با چنین مشکلاتی هم روبه‌رو نیستند، بجز مواردی استثنایی لیگ خود را به فاصله هر 4 روز برگزار نمی‌کنند. آنها از اواسط مرداد فصل رقابت‌های خود را آغاز می‌کنند و بدون وقفه کارشان را تا خرداد سال بعد ادامه می‌دهند و در این شرایط فشاری مخرب و غیرقابل تحمل به بدنه فوتبال آنان  وارد نمی‌شود.

به هر حال جای تاسف است که با همه مشکلات موجود فوتبال ایران در برگزاری لیگ 18 تیمی، تنها به منظور جلب رضایت برخی و تامین منافع سیاسی آنان، تکرار برگزاری چنین لیگی در سال آینده نیز اعلام می‌شود؛ حرکتی که حاصل آن چیزی جز پسرفت فوتبال و در جا زدن کشورمان نمی‌تواند ارزیابی شود.