در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
در غربت لالهزار
کارگاه مجسمهسازی آقاعنایت، در یکی از محلات قدیمی تهران در اواخر کوچهای منشعب از خیابان لالهزار واقع شده است. کوچه ملی که در حال حاضر با نام کوچه باربد شناخته میشود، کوچهای است قدیمی، تنگ و باریک که هنوز آثار بافت و معماری قدیم در آن دیده میشود. این کوچه از یک طرف به خیابان لالهزار و از سمت دیگر به خیابان فردوسی متصل است. کارگاه مجسمهسازی آقا عنایت در همان اوایل کوچه از سمت فردوسی واقع شده است.
کارگاهی قدیمی با سقف کوتاه و دیوارهایی که نیاز به بازسازی دارد. تعدادی مجسمه آماده نظیر سردیس داوود، خیام و داریوش، روی زمین در گوشه و کنار کارگاه به صورت نامرتب چیده شده است. آقاعنایت معمولا روی یک صندلی قدیمی که روبه رویش میز عسلی کوچک و کهنهای است، مینشیند. انتهای کارگاه از طریق دالانی باریک که در سطح پایینتری از کارگاه قرار دارد به دو فضای نسبتا بزرگ خشتی منتهی میشود که در واقع محل تولید سفارشات است. این سفارشات آثار هنری تا کارهای کپی بازاری را در بر میگیرد. نقشمایههای ایرانی یا فرنگی بنا به سفارش به کار میرود.
عنایتالله روغنچی، متولد 1305 تهران محله عودلاجان. تقریبا از 10 سالگی نقاشی را شروع کرده و بیش از 70 سال در زمینه نقاشی و 60 سال در زمینه مجسمهسازی فعال است. تحصیلات دوران دبستان و دبیرستان را در تهران گذرانده و بعد دورههایی را هم در اروپا آموزش دیده و با دو زبان فرانسه و انگلیسی آشناست. او سابقه آموزش قالبسازی در دانشگاه علم و صنعت را هم دارد. آقاعنایت بیش از 55 سال است که ازدواج کرده و 6 فرزند دختر و پسر دارد. از میان آنها تنها بنیامین کار پدر را دنبال کرده که در حال حاضر همکار پدرش میباشد. او در کنار مجسمهسازی، گاهی هم به شیوه قهوهخانهای نقاشی میکشد. خودش میگوید که مدتی را نزد قوللر آغاسی شاگردی کرده است. آقاعنایت همچنین با نقاشان و مجسمهسازانی چون محمد مدبر، صنعتیزاده، ابوالحسن صدیقی، علیاشرف والی، اسماعیل آشتیانی و علیمحمد حیدریان آشنایی و با برخی از آنها سابقه همکاری داشته است.
در مورد این که چرا کارگاهش در فضایی نامتجانس در لالهزار واقع شده میگوید: تا حدود
40 سال پیش خیابان لالهزار مرکز فعالیتهای فرهنگی، هنری بود و اشاره میکند که حدود 44 سال پیش کارگاهش را دایر کرده و طی این مدت کارگاههای دیگری نیز در اطراف او فعال بودهاند و اکنون تنها او باقی مانده است.
آقاعنایت پیش از انقلاب 30 سال در سازمان صنایع نظامی به کار اشتغال داشته و بسیاری از مجسمههای برنزی میدانهای تهران حاصل ذوق و تلاش او بوده است. مواد و مصالح کار او بیشتر گِل، گچ و خمیر مجسمهسازی است و البته بنابر ضرورت از برنز و سیمان هم استفاده میکند. مجسمه ابوریحان بیرونی در باغ گیاهان دارویی، مجسمه برنزی شهید بهشتی در دانشگاه شهید بهشتی، مجسمه جابربن حیان و نیز آثار متعددی در گوشه و کنار شهر از جمله آثار پس از انقلاب اوست. آقاعنایت آرزو میکند، تا زنده است بتواند کارگاه را حفظ کند و پس از او نیز پسرش بنیامین چراغش را روشن نگه دارد.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
