فریادی از همین نزدیکی

طرفداران بازی به یادماندنی فارکرای بهتر است به چشم دیگری به فار کرای 2 نگاه کنند. به این چشم که فار کرای 2 یک بازی دیگر است و به جز نامش هیچ ارثی از بازی اول نبرده است. معلوم نیست چرا سازنده‌ها برای یک بازی کاملا متفاوت با تم و حال و هوای دیگر از نام یک بازی موفق بی ربط کمک گرفته اند؟ شاید بهتر باشد این بازی را Near Cry یا Further Cry بنامیم تا با فار کرای خودمان اشتباه گرفته نشود. به هر حال فار کرای 2 به جای جزایر حاره ای و داستان علمی تخیلی به سراغ آفریقا و دنیای مزدورها رفته است.

اول از همه باید بگویم که در عالی بودن گیم پلی و بی نظیر بودن گرافیک شکی وجود ندارد. فارکرای 2 یکی از بهترین بازی‌های سبک اکشن اول شخص است. با اجازه طرفداران، تعریف‌ها را کم می‌کنیم و به سراغ مشکلات می‌رویم. مهمترین اصل در فارکرای 2 هر چه بیشتر رئال جلوه دادن محیط و درگیر کردن بیشتر از اندازه گیمر با دنیای بازی است. همه چیز از زاویه دید گیمر روایت می‌شود و حتی کاراکتر مشخصی هم به عنوان قهرمان داستان وجود ندارد. تنها چیزی که شما از خودتان می‌بینید سر لوله تفنگ، بازوها و پاهایتان است! صد البته این نوع نگرش به یک بازی رایانه ای بیشتر به مذاق کسانی خوش می‌آید که طرفدار داستان‌های رئال و محیط‌های واقعی هستند.

داستان در یک کشور نامشخص در آفریقا اتفاق می‌افتد. جایی که دو حزب اصلی UFLL و APR به خاطر اختلافات داخلی با هم می‌جنگند و آتش جنگ را یک قاچاقچی اسلحه به نام شغال روشن نگه داشته است. هدف اصلی شما در بازی پیدا کردن شغال است. داستان اصلا مولفه مهمی در فارکرای 2 محسوب نمی‌شود و بهتر است آن را فراموش کنید. در میانه‌های بازی برای بازی کننده هیچ اهمیتی ندارد که برای کدام حزب می‌جنگد، دنیای فارکرای 2 آنقدر بزرگ و درگیر کننده است که یک داستان کم رنگ در آن گم می‌شود.

چهار ساعت اول بازی به آموزش‌های اولیه و ارضا کردن حس فضولی شما در مورد قابلیت‌های موتور پایه فارکرای 2 صرف می‌شود. سپس کم کم ماموریت‌های اصلی شروع می‌شوند و می‌توانید از جایگاه خود در این کشور آفریقایی سر دربیاورید. برای لذت بردن از گیم پلی فارکرای 2، انجام دادن ماموریت‌هایی که به شما محول می‌شود کفایت نمی‌کند. بلکه باید در حین رفتن از نقطه شروع به نقطه هدف، تا می‌توانید در گوشه و کنار جنگل ها، دشت‌ها و بیابان‌های فار کرای 2 سیاحت کنید. در این گوشه و کنارها علاوه بر جایزه‌های نقدی (الماس ها) و غیر نقدی (سلاح‌ها و خانه‌های امن) معجزاتی نظیر حیات وحش و زندگی حیوانی و گیاهی آفریقایی را هم می‌بینید. در این حالت می‌توانید تصور کنید مشغول تماشای یک برنامه مستند در مورد حیات وحش آفریقا هستید!

جزئیات در فارکرای 2 دیوانه کننده هستند. این بازی به معنای واقعی کلمه یک بازی Open World است و پیشروی در آن کاملا به شما و استراتژی خودتان بستگی دارد. بهترین تعریف از فارکرای 2 این است که با یک جی‌تی‌ای 4 از نوع اول شخص طرف هستید. اما این رئال بودن هزینه‌هایی هم دارد. یکی از گزاف ترین هزینه هایش در مورد رفت و آمد در نقشه است. با اینکه وسائل نقلیه همه جا وجود دارند، اما باز هم رسیدن به هدف مدت زیادی زمان می‌برد و در این مدت شما کاری به جز رانندگی یا پیاده روی نمی‌کنید. این ایراد فقط به خاطر اول شخص بودن بازی است.
چون در بازی‌های اکشن اول شخص معمولا ضربآهنگ اکشن‌ها بالاست و مخاطبین به پیاده روی بی هیجان عادت ندارند! این موضوع به خصوص در نسخه‌های غیر PC که قابلیت ذخیره سریع ندارند دردسر ساز است. زیرا یک اشتباه کوچک باعث می‌شود مجبور شوید مقدار زیادی پیاده روی یا ماشین سواری را تکرار کنید.

مشکل دیگر در مورد دشمن هاست. دشمن‌های شما یک سری چریک آفریقایی هستند که از اول تا آخر بازی هیچ تغییری در ظاهر و هوش مصنوعی شان رخ نمی‌دهد. این موضوع به سرعت خسته کننده می‌شود. به هر حال در بازی‌های اکشن اول شخص عادت داریم هر چه جلوتر می‌رویم دشمن‌ها تغییر کرده و سرسخت تر شوند. اما در فارکرای تنها تغییری که در آن‌ها به وجود می‌آید سلاحی است که دستشان می‌گیرند. یکنواختی مهمترین معضل فارکرای 2 است که در قالب ماموریت‌ها و دشمن‌ها خودنمایی می‌کند.

اگر از این ایرادها بگذرید، با یک بازی بسیار کامل و خوش ساخت اکشن اول شخص طرف هستید. یک بازی بی نظیر که احساس جدیدی از درگیر شدن بازی کننده با شخصیت اول بازی به وجود می‌آورد، هر چند که وجود صحنه‌های خشن و اعصاب خردکنی مانند درآوردن گلوله از دست یا پا با انبر کاملا اضافه هستند. فار کرای 2 بازی بسیار بزرگی است اما شاید خیلی به مذاق کسانی که به هوای کرایسیس یا فار کرای 1 به سراغش می‌روند خوش نیاید. بازی کردن فارکرای برای گروه‌های سنی کمتر از 15 سال اصلا مناسب نیست.

سید طه رسولی