قاب خوانندگان
تبلیغی متفاوت
«دعوت» فیلمی متفاوت از ابراهیم حاتمیکیا به عنوان تیزر فیلمی است که بازیگران آن گوینده این تیزر هستند و شاید همین امر نیز سبب گشته تا بسیاری از مردم در صفهای طولانی این فیلم بایستند و آن را ببینند. واقعا واژه تفاوت برای چیست؟! اکثرا فیلمهای حاتمیکیا را با حوزههای جنگ دفاع مقدس و حوادث پس از آن گره میزنند و انصافا او در این ژانر نیز کارگردان موفقی بوده. این تغییر در مضمون شاید مهمترین تفاوت در کار جدید حاتمیکیاست و قادر شده تا توانایی این کارگردان متعهد ایرانی را یکبار دیگر ثابت کند.
«دعوت» اگرچه به نظر میرسد اثری متفاوت از این کارگردان باشد اما او توانسته تا ابعاد دراماتیک را به خوبی طراحی و ترسیم کند، اتفاقا دعوت به موضوعی میپردازد که در چند سال سال گذشته در فیلمهای سینمایی و حتی مجموعههای تلویزیونی به آن پرداخته میشود و اینکه حاتمیکیا که معمولا در موضوعات نو قدم برمیدارد، کمی جای تعجب دارد ولی در عین حال حساسیت این موضوع بررسی بستر آن را دوچندان میکند. محور موضوعی این فیلم در مورد سقط جنین است. شاید این موضوع همچنان در بین اذهان عمومی وجود داشته باشد که چگونه این موضوع در بین برخی پدیدار میشود. به هر حال باید قبول کنیم این نکته در جامعه امروز ما بعضا وجود دارد.
قطعا چشمپوشی آن و نادیده گرفتنش، واقعبینانه نیست. آنچه بیش از پیش در این اثر میتوان دید، مبحث شکلگیری و بسترسازی چنین اتفاقی است. گرچه در شروع دعوت روند با نوسان همراه است که بعضا برخی آن را اشکال میدانند اما باید پذیرفت که مقدمه انتخابی داستان برای شروع ماجراهای بعدی، انتخابی بجا و شایستهای بود. در ادامه ماجرای دعوت تماشاچی این همپوشانی را کاملا حس میکند و اتفاقا به نقاط مبهم رهنمون میگردد.
دعوت، خیلی به سراغ حاشیه نمیرود. داستان اگرچه به جهت مضمون میبایست به برخی از حوزههای دیگر سری بزند ولی هیچگاه از اصل رها نمیشود. باید قبول کرد معمولا در چنین موضوعاتی دامنه مباحث جانبی بسیار زیاد است و بعضا طرح آن نیز ضروری، ولی کارگردان بسیار دقیق آنان را مطرح میکند و باز به سراغ ابعاد و زوایای گوناگون اصل ماجرا میرود. این فیلم سعی میکند هیچ شخصیتی نابجا حضور نداشته باشد، داستان با طراحی دقیق، شخصیتها را به ضرورت وارد میکند و از همین روی پردازش شخصیتی رسا صورت پذیرفته؛ عدم پرهیز از شخصیتهای ناموثر و بعضا وقتگیر در داستان از برتریهای ویژه دعوت است. روند داستان دعوت اگرچه ملتهب و بسیار تعلیقی است ولی باز این شخصیتها در نوسانات گوناگون یکنواخت عمل نکرده و با مسیر همپا میشوند، البته نباید در این امر، از نوع تصویربرداری غافل شد. انتخاب دقیق زوایای دوربین و کادربندی صحیح در جلوهگر نمودن شخصیتها بیتاثیر نبوده و لاجرم بازی درخشان بازیگران و نقشآفرینان آن (بازی درخشان گوهر خیراندیش و رضا بابک) در این فیلم مثالزدنی است. «دعوت» علاوه بر محتوا و مضمون از لحاظ ساختار نیز کاری درخور توجه است. قطعا تجربههای قبلی حاتمیکیا نتیجهاش پختگی در ساختار دعوت گشته. این فیلم گرچه نوشته حاتمیکیا نیست، اما رگههایی از نگاههای خاص او را میتوان دید. «دعوت» ثابت نمود که حاتمیکیا، کارگردان یک ژانر خاص نیست، او کارگردانی تواناست که با وسواس و دقتی خاص قادر است آثاری خلق کند که بسیاری را مشتاقانه به سینما بکشاند و قطعا چنین آثاری علاوه بر ماندگاری باعث افتخار سینمای ایران نیز میباشد.
زهرا قربانی
گفت و گو
