همینجوری، تصادفی!

جابر تواضعی: این روزها بزنم به تخته فیلم‌های بدی روی پرده نیست؛ برخلاف خیلی وقت‌ها که همه فیلم‌های در حال اکران به لعنت یزید هم نمی‌ارزند. یکی از فیلم‌های نسبتا جنجال‌برانگیز، «دعوت» حاتمی‌کیا است که حرف و حدیث‌هایش از همان زمان آغاز تولیدش، شروع شد. تفاوت «دعوت» با بقیه کارهای حاتمی‌کیا از اصلی‌ترین عوامل فیلم یعنی بازیگران شروع شد تا حتی در بخش فیلمنامه.تا حالا فیلمنامه همه کارهای او بجز «ارتفاع پست» که آن را با اصغر فرهادی نوشته مال خودش بوده؛ اما او این بار در این بخش هم سراغ یک نویسنده رفت که تقریبا دور از ذهن بود. گرچه چیستا یثربی برای اهل ادبیات و تئاتر نام غریبه‌ای نیست، ولی هنوز در سینما کار خاصی نکرده تا دعوت کارگردان «دعوت» از او قابل توجیه باشد. برای همین به سراغ او رفتم تا ببینم این اتفاق چطور افتاده. یثربی از آن دسته افرادی است که آرام و قرار ندارد. خودش به عنوان یک روان‌شناس مشکلش را می‌داند: «این یک بیماری است به اسم هایپراکتیویته یا بیش‌فعالی.» اگر از این شاخه به آن شاخه پریدنش از داستان و نمایشنامه نوشتن تا کارگردانی تئاتر و تحصیل و فعالیت در روان‌شناسی-‌ هم نشود این را فهمید، تند حرف زدنش و اس. ام. اس- زدن مدامش در حین حرف، این را خیلی خوب نشان می‌دهد. جوری که خیلی وقت‌ها تعجب می‌کردم چطور می‌تواند در آن فاصله به حرفی که می‌خواهد بزند، فکر هم بکند. چندبار بهش تذکر دادم و او گفت که حاتمی‌کیا هم سر این ماجرا باهاش مشکل داشته و اواخر کار با حرکت دست یادش می‌انداخته که آهسته‌تر و شمرده‌تر حرف بزند.