ندا اظهری
امیدی دوباره
اعتیاد در دنیای امروز به معضلی جهانی بدل شده است. اگر هر روز صفحههای روزنامهها را ورق بزنید حتما یک یا چند خبر در ارتباط با اعتیاد پیدا میکنید؛ اخبار ناخوشایندی که شاید برای خیلی از ما آدمها، عادی شده باشد. اعتیاد در حال حاضر بلای قرن نامیده میشود. بلای خانمانسوزی که اگر دیر به دادش برسیم، افراد را تا حد فلاکت و نابودی میکشاند.
اعتیاد علاوه برگرفتاری فرد به مواد مخدر، باعث بروز بیماریهای واگیر داری چون ایدز و هپاتیت میشود که آمار مبتلایان به این بیماریها روز به روز در حال افزایش است. اعتیاد همیشه برای خانوادهها و جوامع یک معضل بوده و متاسفانه تاکنون نتوانستهاند راه حلی برای آن پیدا کنند و شاید این مساله به تصور غلط ما از اعتیاد و فرد معتاد برگردد و خوب است برای عملکرد بهتر، طرز فکر خود را عوض کنیم. به اعتقاد پزشکان، اعتیاد یک بیماری است و معتاد یک بیمار. پس در این صورت باید همانگونه که به یک بیمار دیابتی و هموفیلی نگاه میکنیم به یک معتاد هم توجه کنیم و او را زیر چتر حمایت خود درآوریم.
با پذیرفتن این مساله گام اول را برداشتهایم. البته نباید فراموش کنیم اعتیاد پیش از آن که یک بیماری جسمی باشد، یک بیماری روحی است، چون اولین چیزی را که گرفتار خود میکند، روح و روان فرد است و پس از اعتیاد روانی، جسم نیز ناخودآگاه تابع آن میشود. همانند کودک شیرخواری که مدام شیر مادر را جستجو میکند، یک فرد معتاد هم مدام در پی رفع نیاز خود است بیآن که بداند چه بر سر خود میآورد. متاسفانه آنگونه که باید در اجتماع به معتاد به چشم یک بیمار نگاه نمیشود. بیشتر مردم معتاد را گناهکاری میدانند که تنها راه خلاصی او چوبهدار است.
همین بیاعتمادی جامعه به معتاد، سرآغاز تمام مشکلات است. فردی که اعتماد و توجه نمیبیند به هر بیراههای کشیده میشود. در این میان راه چاره چیست و چگونه میتوان این مساله را حل کرد؟ مهمترین چیزی که در برخورد با یک معتاد اهمیت دارد چگونگی رفتار با اوست.
فراموش نکنیم که اعتیاد یک بیماری است، با این تفاوت که مانند بیماریهای دیگر نیست که با مراجعه به پزشک قابل درمان باشد و از طرفی، اعتیاد بیماریای است که تدریجی ایجاد شده و به مرور زمان و به کمک خانواده، جامعه و مراکز بازپروری قابل درمان است.
گفت و گو
