چهره‌های دور

آل پاچینو

بازیگر اصلی درام پر رمز و راز «قتل عادلانه» 25 آوریل سال 1940 در نیویورک به دنیا آمد. او که در کنار رابرت دنیرو و داستین هافمن لقب بزرگترین بازیگر چهار دهه اخیر سینما را به خود اختصاص داده با نام اصلی آلفردو جیمز پاچینو به مدرسه رفت و دوستانش او را سانی صدا می‌زنند.

کد خبر: ۲۰۵۷۵۹

منتقدین او را یکی از برجسته‌ترین بازیگران کل تاریخ سینما می‌دانند و بازیگر در دهه 70 میلادی به واسطه بازی در چند فیلم باشکوه و به یادماندنی نام خود را پرآوازه کرد. در حال حاضر حکم یکی از شمایل کلاسیک بازیگری را دارد. والدینش زمانی که او خیلی کوچک بود ازهم جدا شدند. همراه مادرش به منزل مادربزرگ کوچ کرد و از همان کودکی صداهای کاراکترهای فیلم‌ها ومجموعه‌ها را تقلید می‌کرد. او که دلخوشی زیادی از مدرسه و درس نداشت، جذب کلاس‌های نمایشی مدرسه و نمایش‌هایی شد که بچه‌ها در مدرسه اجرا می‌کردند. این علاقه بزودی تبدیل به عشق و آرزوی اول پاچینوی نوجوان شد و باعث شد تا اوقات زیادی را صرف بازی در نمایش‌هاکند. در دوران بحران اقتصادی سال‌ها پس از جنگ، او اولین بازی صحنه‌ای جدی را تجربه کرد. با وجود مشکلات مالی خانوادگی توانست در مدرسه معروف بازیگری «آگتورز استودیو» در سال 1966 ثبت نام کند. لی استراسبرگ موسس این مدرسه و مدرس بزرگ بازیگری استاد پاچینوی جوان بود. واقعیت این است که بازیگری به شیوه «متد» (که در مدرسه تدریس می‌شد)‌ وجه مشخصه تعدادی از بازیگران مطرح دهه هفتاد بود. پس از بازی در نقش مکمل چند نمایش تئاتری، اولین نقش بزرگش را در نمایش «سرخپوست برونکسی را می‌خواهد» بازی کرد که بزودی مجموعه تلویزیونی آن هم (در سال 67 1966)‌ تولید شد و وی برایش یک جایزه گرفت. پس از آن یک جایزه تونی هم گرفت. اولین فیلم مهم سینمایی‌اش «وحشت در پارک فیدل» (1971)‌ خیلی سریع او را به عنوان یک بازیگر مطرح معرفی کرد. این در حالی بود که او دو سال قبل از آن در«من و ناتالی» بازی کرده بود. نقش مایکل کورلئونه در «پدرخوانده» (1972)‌ او را تبدیل به یک ابرستاره کرد و برای اولین بار نامزد دریافت جایزه اسکار شد. پاچینو در دهه 70 در آثار درخشانی مثل «سرپیکو» (1973)‌، «بعدازظهر نحس»(1975)‌ و «عدالت برای همه» (1979)‌ ظاهر شد و این روزها کم‌کار شده است. از فیلم‌های مهم این بازیگر می‌توان به «نویسنده! نویسنده!»، «صورت زخمی»، «انقلاب»، «پدر خوانده 2 و 3» و «گلنگاری گلن راس»، «راه کارلیتو»، «وکیل مدافع شیطان» و «بی‌خوابی» اشاره کرد.