خانه دوست
اگه بشه چی میشه؟
محسن ریاضتی از بجنورد: من آرزو دارم یک روزی را ببینم که پدرم دیگر مجبور نیست کارگری کند و با خیال راحت نشسته توی خانه و به تن مریضش یک کمی استراحت میدهد. آرزو دارم یک زمانی آن قدر پولدار شوم که هم بتوانم خواهرهایم را به سرانجام برسانم و هم مادرم را بفرستم مکه. شاید به نظرتان این آرزوها خیلی بچهگانه بیاید ولی هر چی هست اینها آرزوهای منه.
بهار حسنینسب از قم: من آرزو دارم یک بازیگر شوم. یک بازیگر مشهور و معروف که در همه جای جهان فیلمهایش را میبینند و او را میشناسند. لابد میپرسید چرا همچین آرزویی داری؟ خودم هم نمیدانم. از بچگی این آرزو را داشتم. حتی توی بازیهای بچگانهام هم همهاش داشتم نقش هنرپیشه فیلمها را بازی میکردم. این آرزو از وقتی که فهمیدم خانوادهام، بخصوص پدرم با آن مخالف است برایم پر رنگتر شده است. حاضرم هر کاری بکنم تا به آرزویم برسم. اگر یک روز یک هنرپیشه مطرح و خوب بشوم فکر نکنم دیگر هیچ آرزویی داشته باشم.
امید رهجو از شبستر: امسال که گذشت من بیچاره آرزو دارم سال دیگر دانشگاه سراسری تهران قبول شوم. هر چند هر سال این آرزو را دارم ولی نمیشود که نمیشود. ولی امسال آخرین باری است که به این آرزو مهلت برآورده شدن میدهم (اعتماد به نفس را کیف میکنید؟) اگر سال دیگر هم دانشگاه سراسری تهران قبول نشدم، دیگر مجبور میشوم به خودم بقبولانم که همیشه آرزو داشتم دانشگاه قبول شوم. جایش خیلی مهم نیست. بالاخره آدم باید یک جوری با ناکامیهایش کنار بیاید دیگه!
آزاده پورحسین از تفرش: من هیچ آرزویی ندارم. هر چیزی که توی زندگی یک آدم معمولی باید داشته باشد، من دارم. پدر و مادر خوب، وضع مالی متوسط، زندگی بی دردسر، درس معمولی و از این جور چیزها. اصلا نمیدونم آرزو داشتن یعنی چی؟ البته آرزوهای کوتاه مدت داشتم. مثلا این که معدلم بالا شود یا فلان تابستان پدرم ما را به مسافرت ببرد ولی از آرزوهای بزرگ و گنده خوشم نمیآید. چه فایدهای داره وقتی بهشون نمیرسی؟ فقط درد و حسرت آدم را زیاد میکنند.
گفت و گو
