جد ‌بزرگ‌ خودروهای ‌امروزی‌

در اوایل قرن نوزدهم میلادی با پیشرفت و تکامل موتورهای بخار، اتومبیل‌هایی مانند بوردینو ساخته شدند که قادر به حمل چندین مسافر نیز بودند. اما یکی از بزرگ‌ترین معایب این اتومبیل‌ها بزرگ بودن و سنگین بودن آنها بود.
تصویب قوانین محدودکننده و همچنین توسعه صنعت راه‌آهن که در مقایسه از سرعت بیشتری برخوردار بوده و توانایی جابه‌جایی تعداد زیادی مسافر را داشت، سبب شد استفاده از موتور بخار در صنعت اتومبیل‌سازی کاهش یابد. در سال 1860 با اختراع موتور احتراقی توسط اتین لونوار بلژیکی تغییرات قابل توجهی در این صنعت به وجود آمد و نخستین اتومبیل‌های مجهز به موتور احتراقی ساخته شد.

از سال 1890 میلادی کارل بنز و گوتلیب رایملر در آلمان و همچنین آلبرت دیون و آرماند پژو در فرانسه برای نخستین بار تصمیم می‌گیرند با افزایش تعداد اتومبیل‌های ساخته شده زمینه مناسبی را برای استفاده عموم مردم از اتومبیل به وجود آورند و در حقیقت از آن زمان بود که اتومبیل به عنوان یکی از نیازهای اصلی مردم در زندگی شناخته شد. موتور طراحی شده توسط این گروه، نوعی موتور سبک با سرعت بالا بود که نسبت به موتورهای احتراق داخلی که در آن زمان در صنعت اتومبیل‌سازی مورد استفاده قرار می‌گرفت از سرعت بسیار بیشتری برخوردار بود. این موتور بتدریج تکامل پیدا کرد و به موتور دوسیلندر V‌ شکل تبدیل شد. نخستین سیستم جرقه‌زنی الکتریکی نیز توسط کارل بنز طراحی و ساخته شد که مجهز به یک سیستم خنک‌کننده بود. اتومبیل‌‌های اولیه علی‌رغم داشتن امکانات بسیار ابتدایی و اولیه، گران‌قیمت بودن و محدود بودنشان، زمینه مناسبی را برای رشد و تکامل صنعت اتومبیل‌سازی و طراحی و ساخت اتومبیل‌های امروزی به وجود آوردند.