ایستگاه امنی‌ در لیگ وجود ندارد

جالب است بدانیم، بسیاری از همین جوان‌ها در سال‌های پیشتر، یعنی در دوره‌هایی که جوان‌تر و خام‌تر بودند، در تیم‌های استقلال و پرسپولیس حضور داشتند و حتی بازی هم می‌کردند. این که چرا استقلال و پرسپولیس کارشان به جایی رسیده که از بازیکنان دیگر تیم‌ها استفاده می‌کنند و چشم به این جوان‌ها بسته‌اند ، بحثی است که  به وقت و فرصت بیشتری نیاز  دارد. اما به شکل اشاره باید پذیرفت که توان و انرژی نهفته تیم‌ها، نشانه‌هایش همین است که می‌بینیم.

پرسپولیس به لطف حرکت بچگانه مدافع میانی تیم حریف، پس از برتری نفری بر تیم مقابل، به 2 گل دست می‌یابد تا از یک مساوی جان سالم به در برد.البته نباید از ارزش‌های تیم پرسپولیس بگذریم؛ تیمی که در فصل نقل و انتقالات به مدد فکر و اندیشه تیم بیرونی خود، خوب یارگیری کرده و با داشتن بازیکنانی مثل ایوان پتروویچ و مازیار زارع می‌تواند بال‌ها و پاهای بسته کریم باقری را باز کند و او فارغ از مسوولیت‌های پشت سر، براحتی در خط حمله پرسپولیس تا این حد منشا اثر باشد.

پرسپولیس که با از دست دادن محسن خلیلی تصور می‌رفت قدرت تهاجمی خود را از دست بدهد با آمدن و آوردن کریم به یک خط جلوتر باعث غافلگیری تیم‌های رقیب شده است. استقلال رقیب دیرینه پرسپولیس، در شهر باران نشان داد تیم کم‌حوصله‌ای است و نمی‌تواند برای رسیدن به دروازه حریف از راه اصولی پیش برود.

حتما یکی به آنها گفته بود به محض تصاحب توپ باید در کوتاه‌ترین زمان ممکن خود را به دروازه حریف برسانید. آنها خیال می‌کردند توپ یک گوی آتشین است و باید هر چه سریع‌تر آن را به دامان تیم حریف بیندازند.

استقلال تنها زمانی که توپ زیر پای جباری می‌رسید، صاحب اندیشه و تفکر می‌شد وگرنه بیشتر اوقات یک تیم عجول و سراسیمه بود. استقلال باید برای پرهیز از باخت‌های اینچنینی بیشتر خویشتنداری کند و این‌گونه دستپاچه، بی‌تفکر و هول فوتبال بازی نکند.

پگاه گیلان که با درایت بیژن ذوالفقارنسب به تمام مدعیان اعلان جنگ کرد، ثابت نمود  در آینده می‌تواند همین دردسر را برای بقیه تیم‌ها هم به وجود آورد و شهر باران شهر امنی برای هیچ تیمی نخواهد بود.

در این هفته، پیروزی پرگل و قاطعانه مس کرمان، پیروزی برق برابر ملوان و برد ابومسلم حکایت از آن دارد در همه شهرهایی که قطار لیگ از آن می‌گذرد، ایستگاه امنی برای خوش‌خیال‌ها وجود ندارد.