به نام پدر

 تقلید صرف از استاد آواز ایران آفتی است که خیلی از جوانان اهل موسیقی و علاقه‌مند، به آن دچار شده‌اند و گمان می‌کنند اگر صدایشان شبیه استاد شود، کافی است. همایون شجریان پسر خلف استاد اما صداسازی نمی‌کرد، تقلید صرف هم نمی‌کرد.

او تلاش کرد، تکنیک‌های آوازی پدر را به خوبی فرابگیرد. کم‌کم در همراهی آواز‌ها و کنسرت‌ها حضورش پررنگ‌تر شد تا جایی که در کنسرت معروف به «همنوا با بم» شنوندگان و مشتاقان موسیقی را با دو خوانی خود (به همراه پدرش) شگفت‌زده کرد.

شاید این اتهام را به راحتی بتوان به فرزندان چهره‌های ماندگار در عرصه‌های مختلف هنری زد که چون فرزند آن بزرگوار است، پیشرفتش ساده‌تر بوده است، اما باید قبول کرد به همان میزان، از زیر سایه پدر درآمدن سخت است.
کاری که در سینما «باران کوثری» به خوبی از عهده‌اش برآمد، اما «پولاد کیمیایی» همچنان با نام پدر پیش می‌رود.
همایون اما توانست بعد از کار موفق «نسیم وصل» (مجموعه‌ای که او به تنهایی خوانده بود)‌ کارهای دیگری هم جدا از سبک و آواز پدر اجرا کند. هرچند برخی از این آثار حتی مورد مخالفت استاد هم قرار گرفت، اما آنقدر ضعیف نبودند که او کارش را رها کند. حالا این روزها همایون تصمیم گرفته است به تنهایی به اجرای کنسرت بپردازد و این خودش برای خواننده جوان و موفقی مثل او، بهانه‌ای شد برای ما که او را چهره خبرساز و برنده این هفته معرفی کنیم.

همایون شجریان، فرزند چهره شاخص ایران، در 31 اردیبهشت 1354 در تهران در خانواده‌ای سرشار از موسیقی چشم به جهان گشود. از کودکی علاقه به موسیقی و ریتم در او نمایان بود تا با تشخیص پدر نزد استاد بی‌همتای تنبک شادروان ناصر فرهنگ‌فر به فراگیری تنبک و شناخت ریتم که اساس موسیقی است پرداخت و چند سالی هم نزد جمشید محبی ادامه داد. از 10 سالگی  نزد پدر آواز را شروع کرد و در دوران بلوغ روزانه تنبک، آواز و صداسازی را به صورت فشرده فراگرفت.

 در همان زمان به هنرستان موسیقی رفت و کمانچه را به عنوان ساز تخصصی خود انتخاب کرد و در خارج از هنرستان به ادامه فراگیری آن نزد اردشیر کامکار پرداخت. از سال 1370 پدر و گروه آوا را در کنسرت‌های آمریکا، اروپا و ایران با تنبک همراهی کرد و از 1378 به بعد در صحنه کنسرت‌ها با پدر همخوانی را آغاز کرد.