چشم‌چرانی؛ چیزی فراتر از یک بیماری‌

آیا چشم چرانی یک بیماری است؟

شاید اولین نکته‌ای که در ذهن هر فردی نقش می‌بندد این است که آیا اصلا چشم‌چرانی یک بیماری است یا تنها یک رفتار به اصطلاح ناشایست محسوب می‌شود؟

بر پایه اصول دین اسلام، استمناء یا به نوعی خودارضایی کاری حرام محسوب می‌شود؛ پس باید قدری جدی‌تر به موضوع چشم‌چرانی پرداخت که به استمناء یا خودارضایی ختم می‌شود. فرد مبتلا باید بداند رفتارش علاوه بر این که از دیدگاه اسلام کار بسیار زشت و کریهی است، یک بیماری محسوب می‌شود و صدالبته هر بیماری‌ای قابل درمان است. پس باید به صورت منطقی با این موضوع برخورد شود.

چشم‌چرانی چه مشکلاتی را ایجاد می‌کند؟

فرد چشم‌چران اغلب در اولین فرصت در خلوت خود به سراغ فیلم‌های غیراخلاقی می‌رود تا خود را ارضاء کند. در برخی اوقات این بیماری آنقدر حاد می‌شود که فرد از کارهای روزمره و شغل خود می‌زند تا هر چه سریع‌تر به موقعیتی خلوت برسد و به رفتار بیمارگونه خود بپردازد. فرد چشم‌چران هر روز علاقه دارد فیلم‌ها وتصاویر تازه‌تری را از صحنه‌های غیر اخلاقی و زشت مشاهده کند و هر روز حریص‌تر و حریص‌تر می‌شود. در برخی اوقات متاسفانه آن‌چنان بیماری پیشرفت می‌کند که نگاه گناه‌آلود خود را به سمت محارم نیز معطوف می‌کند و تصاویر غیراخلاقی و مخوفی را از محارمش در ذهن بیمار خود خلق می‌کند.

این موضوع‌ بی‌شک نتیجه بی‌توجهی به بیماری فرد چشم‌چران است که باید به فکر درمان خود باشد. نکته‌ای که فرد بیمار نباید فراموش کند، این است که مایوس شدن و ناامید‌ی از درمان، راه چاره نیست، بلکه باید منطقی و با دید واقع‌بینانه با آن برخورد کند. درمان چشم‌چرانی فرآیند پیچیده‌ و البته قابل حل است که در پایان مبحث اختلالات جنسی که در هفته‌های آینده معرفی خواهند شد بدان می‌پردازیم. پس همراه ایستگاه سلامت جنسی همچنان با ما باشید.