گسل

به عبارت بهتر شعر آیینی او از ورطه شعار و تکرارهای معمول و تصاویر و واژگان همیشگی دور است و سعی می‌کند با کشف‌های تازه و توجه به نکات مغفول‌مانده طراوت شعر را حفظ کند. 

شاید تنها توصیه ممکن، توجه بیشتر به زبان باشد تا صمیمیت شعر در پاره‌ای از اوقات به افول از قله فصاحت نینجامد. با هم شعری از کاظم بهمنی را می‌خوانیم که با بیانی ظریف و انتخاب وزن و قافیه و ردیف منسجم و مناسب مخاطب را بسیار متاثر می‌کند:

خار در دست تو یک گل به نظر می‌آید
هر کسی مس برود پیش تو  زر می‌آید
به کسی دم نزد اما پدرت می‌دانست‌
وحی از گوشه چشمان تو در می‌آید
و نبوت به دو تا معجزه آوردن نیست!
از کنیزان تو  هم معجزه برمی‌آید
مانده‌ام تو اگر از عرش بیایی پایین‌
چه بلایی به سر اهل هنر می‌آید؟
مانده‌ام لحظه پیچیدن عطر تو به شهر
ملک‌الموت پی چند نفر می‌آید؟

سیامک بهرام‌پرور