جام جم آنلاین؛ البته این برنامه مانند بسیاری از برنامه‌های گفت‌وگومحور، مورد استقبال و مراجعه مخاطبان رسانه ملی و منتقدان منصف قرار گرفته است. طبیعی است در میان کنشگران سیاسی و اجتماعی کشور، بخش‌هایی از این برنامه مورد توجه بیشتری قرار گرفته و نقد‌هایی به مباحث مطرح شده توسط یکی از حاضران در برنامه عنوان شده است که در جای خود قابل بررسی است.
اما منتقدانی که از این برنامه و برنامه‌های مشابه، به عنوان سوژه‌ای برای تخطئه رسانه ملی استفاده می‌کنند، به سه نکته مهم توجه نمی‌کنند، اول اینکه مهمانان برنامه‌های مختلف، شخصیت‌هایی هستند دارای جایگاه و استقلال نظر و مسؤولیت درستی یا نادرستی سخنان آنان با خودشان است نه دعوت کننده یعنی سازمان صدا و سیما؛ آن هم در یک برنامه زنده که مباحث به صورت مسنقیم روی آنتن می‌رود.
نکته دوم اینکه انتقادات به مطالبی که آقای حمزه صفوی در این برنامه بیان کرده است، بدون اشاره به حضور دو چهره دیگر در این برنامه، مطرح می‌شود. در همان برنامه آقایان محمدصادق کوشکی و روح‌لامین سعیدی در یک فضای جدی و انتقادی، به صحبت‌های آقای صفوی پاسخ دادند و این تصور که یک تریبون یک طرفه در اختیار وی قرار گرفته بود تا هرچه خواست، بگوید؛ با واقعیت برنامه همخوان نیست؛ و نکته سوم و مهمتر این است که نمی‌توان صدا و سیما را از یک طرف متهم کرد که به جناح‌های مختلف برای بیان حرف‌های خود تریبون نمی‌دهد و وقتی صدا‌های مختلف، امکان بیان حرف‌های خود را می‌یابند، از رسانه ملی بخاطر تعهد به چندصدایی و ایجاد فضای انتقاد و بحث ایراد گرفت. صدا و سیما تعهد خود را به مطرح شدن مباحث جدی نشان داده است، حالا نویت منتقدان است که بلوغ سیاسی و فکری خود را نشان دهند.
