تو با زمانه بساز

در واقع، ادراک آنان از مسائل متفاوت است. اگر سالخوردگان بتوانند با مشکلات خاص دوره سنی خویش، هماهنگ شوند، با شرایط ویژه این دوره به گونه‌ای مثبت برخورد کنند و از زندگی، همچون دوره‌های گذشته لذت ببرند، اصطلاحاً گفته می‌شود که با مسائل سالخوردگی سازگاری دارند. اما اگر نتوانند خود را با مسائل خاص پیری هماهنگ سازند، گفته می‌شودکه با مسائل این دوره سازگار نشده‌اند، اغلب افراد سالخورده، بدون حمایت اجتماعی، شریک زندگی، شغل، نقش اجتماعی و مخارج زندگی به حال خود رها می‌شوند. در چنین شرایطی، تعجب‌آور نیست اگر مشکلات سازگاری سالخوردگان افزایش یابد. گرچه ممکن است برخی از سالخوردگان (بویژه زنان خانه‌دار که همچنان خانه‌دار باقی می‌‌مانند) سازگاری مناسبی با این مشکلات پیدا کنند. لیکن شرایط نامطلوب معمولا موجب افزایش سطح آسیب‌پذیری آنان می‌گردد. 

سالمندی که با وضعیتی که در آن قرار دارد سازگار شده باشد این خصوصیات را دارد:

میل و اشتیاق نسبت به انجام کارهای روزمره زندگی؛

تمایل به قبول مسوولیت‌های شخصی در زندگی؛

احساس دستیابی به اهدافی که برای آنها در گذشته برنامه‌ریزی شده است؛

اعتماد به نفس و داشتن خودپنداره مثبت؛

پذیرش پیری و مسائل آن؛

احساس خوشی و رضایت از زندگی؛

خشنودی به خاطر رهایی از برخی مسوولیت‌های زندگی مثل کار اجباری، پرورش فرزندان و...

بردباری در برابر مشکلات، فشارها و تنش‌های زندگی؛

داشتن قدرت انطباق با تغییرات؛

معاشرت و همکاری با دیگران؛

داشتن بصیرت و آگاهی نسبت به شخصیت خویشتن؛

خوشبینی و امیدواری؛

احساس دوام، هویت و اشتغال موفق؛

احساس هدفدار بودن زندگی.