خانه دوست

سفید مثل ماست‌

خب خوانندگان جان! نوبت این سوال هم به‌سر رسید. می‌رسیم به سوال بعدی. جانم؟ جایزه؟ اجازه بدین!؟ همون یه برنده‌ای که انتخاب کردیم جایزه اش رو بگیره. از قدیم گفتند آسیاب به نوبت. تازه اگه قرار باشه این جوری به سوال‌های این ستون جواب بدین تعطیلش می‌کنیم ها! یعنی چی؟ اصلا از این به بعد هر کی به کافه کاغذی نامه داد، موظفه به این ستون هم جواب بده. بابا یه کم این خلاقیت‌تون رو به کار بیندازید.

کد خبر: ۱۸۴۰۶۶

و اما سوال این هفته: (لطفا با لحن مزدک میرزایی وقتی که نظرپرسی برنامه نود رو می‌خونه، بخوانید): به نظر شما یه من ماست چقدر کره میده؟

بفرستید بیاد جواب‌های کره‌ای تان را. اگر از خودتان می‌پرسید. این چه گیری است که ما به ماست‌ و هر چی ضرب‌المثل ماستی ‌است، داده‌ایم باید بگوییم... جان؟ نه... کی؟ من؟ من ماست دوست دارم؟ چی؟ آبدوغ خیار؟ من آبدوغ خیار دوست دارم؟ برو آقا جان برو، برو این تهمت‌ها رو به یکی دیگه بزن. چه حرفا؟ من... ماست... ای بابا... .

خب ما منتظریم. تا بعد.

ریحانه قاسمی: لنگ می‌تونه هم صفت سنگ باشه، هم پا. چطور؟ خب، ممکنه سنگه، لنگ یه‌پا باشه تا بندازدش زمین که در این صورت افراد غمگین و افسرده هدف اصلی هستند. دوم پا، پای لنگم که معلومه دیگه آمادگی پذیرش هرگونه سنگ رو داره. پس یه جوری راه برید که بهانه دست سنگ‌ها ندید.

حسین رفتاری از لاهیجان: بی‌خیال، این سوال‌ها چیه از آدم می‌پرسید؟ داغ دل آدم رو تازه می‌کنید. ما که هر سنگی رو می‌بینیم بی‌اختیار شروع می‌کنیم به لنگیدن. دست خودمان نیست. مادرزادی شانس خوشگلی داشتیم. کافیه لب دریا بریم تا ناگهان خشک بشه. همین خشکسالی که می‌بینید امسال گریبان همه را گرفته، همه‌اش به خاطر اینه که ما امسال تصمیم گرفتیم، بزنیم توی کار کشاورزی. نه که لیسانس کشاورزی هستیم. باور می‌کنید؟ اصلا بدشانس‌تر از من آدم پیدا نمی‌شه. اگه پیدا شد من جایزه می‌دم. به قول کافه کاغذی کور بشم اگه دروغ بگم.

راضیه مهرنژاد از ارومیه: چه راه دور/ چه راه دور بی‌پایان/ چه پای لنگ/ نفس با خستگی درجنگ/ من با خویش/ پا با سنگ/ چه راه دور بی پایان / چه پای لنگ... .

بهارک امیدی از ملایر: شما اول به ما بگویید فلسفه این ستون چیه تا بعد ما بگوییم چرا هر‌چی سنگه مال پای لنگه. می‌خواهید با این پرسش‌ها به چی برسید؟ به این که پای چند تا نسل سومی لنگه؟ اگه از من می‌شنوید باید بگم همه نسل سومی‌ها یه پاشون می‌لنگه. چون سنگ‌هایی مثل بیکاری و کنکور و دانشگاه سر‌راهشون قرار گرفته. سنگ‌هایی که هیچ پای سالمی نمی‌تونه، اونو به کناری بندازه چه برسه به پای لنگ ما.