دوباره باید شد

  در «دنیای ذهنی» و ساخته شده خود... «به سر می‌بریم»!

سود نبردن از استعداد و «ابتکار» ... نوعی «احتکار» است!

انسان به «آری» خود ... «آراسته» است.

«دوستی برتر» و «دشمنی بدتر» از خود ندارم!

از دیگران «بگذریم» ... «بگذاریم» آرامش سری

به ما بزند!

فرصت‌های «پیش پا افتاده» را غنیمت بشمار... که سبب «پیش افتادن‌» می‌شود.

«روز» نو... «روزنه‌ای»‌ نوست.

«خودکشی» کاری ندارد... «خودکوشی» است که کارساز است.

«فرصتمند» باش... تا «ثروتمند» باشی.

خوشبختی و بدبختی... «تصویری» ساخته شده در «تصور» ماست.

پشت «میل‌ها» ... «زندانیم»!

در «راه‌حل» ... «قدم برداریم»!

وقتی مشکل را «کوه» کرد ... در «کوره راه‌ها» حرکت کرد!

این چه «رازی» است ... که هیچ‌کس از وضع خود «راضی» نیست!؟

خشم... «ما را»، «زهردار» می‌کند!

چند درصد از مغزی که «قابل کشت» است... مورد «بهره‌برداری» قرار می‌گیرد!؟

چون در ارتباط «دست به عصا» بود، کسی از «دستش عصبانی» نبود.

وقتی «گل کاشتی» صبر کن تا از «آب و گل» درآید.

«دنبال» هرچه هستی... «دنیایت» با آن، ارزشگذاری می‌شود!

کسی که «قصد دارد» ... در موفقیت‌هایش «دست دارد».

از همان ایرادی که در دیگران «می‌نالیم»، در خود «می‌بالیم»!

«افراد برجسته»، پس از مرگشان هم «تجدید چاپ» می‌شوند!

بدترین «عیب‌ها»... «ندیدن» آن است!

«نقص دیگران» را خوب می‌بینیم... «نقش خود» را چطور؟

به دیگران «اجازه دهیم»، از صورتمان «لبخند بچینند».

تا «کارآموز» نشوی... «کارآزموده» نشوی.

در بازی زندگی، «وقت تلف شده» ... «محاسبه نمی‌شود»!

«نادان» ... «زنده به گور» است!

جوانانمان «دست کم» از دیگران ندارند... اگر «دست‌کم» گرفته نشوند.

اگر عادت‌ها را «دفع» نکنی... در آنها «دفن» خواهی شد!

«سوارکار» واقعی ... کسی است که «سوار کار» باشد!

مرگ ... «صورت مساله» را «خاک می‌‌کند»!

در افراد برجسته ... «نبض برازندگی»، «چه خوب می‌تپد».

با «روی خوش» ... به استقبال «روز خوش».

نهایتا «تیر آرزوهایم»، به «سنگ قبر» خورد!