عزل بنی‌صدر

در آن انتخابات حدود 10 نامزد شرکت کرده و در مجموع حدود 000/100/14 رای به صندوق‌ها ریخته شد.

بنی‌صدر پس از به دست گرفتن قدرت، خیلی زود نشان داد که نمی‌خواهد چنان که باید در چارچوب‌های قانونی تعیین شده برای رئیس‌جمهور فعالیت‌هایش را ادامه دهد و در بسیاری از امور خارج از دایره اختیارات رئیس‌جمهور دخالت می‌کرد که این امر نارضایتی‌های بسیاری را در نیروهای انقلاب موجب شد. با انتخاب شهید رجایی به عنوان نخست‌وزیر، بنی‌صدر با او هم دچار اختلافات عدیده‌ای شد و نتوانست کار کند و با وجود سیاست مدارای امام خمینی، اختلافات هر روز بیشتر رشد می‌کرد و تداوم می‌یافت.

بنی‌صدر در این هنگام به منافقین و سایر نیروهای مخالف انقلاب نزدیک‌تر شد و موضوع حمایت آنان از بنی‌صدر که با اعلام نارضایتی صریح‌تر امام خمینی همراه بود، وضعیت بنی‌صدر را دشوارتر ساخت.

در جریان جنگ تحمیلی هم بنی‌صدر که سمت فرماندهی کل قوا را از امام گرفته بود، نظریات غریبی داشت. او معتقد بود که باید خرمشهر و آبادان را تخلیه کنیم و می‌گفت: «شیوه جنگ من، همان شیوه نبرد اشکانیان است.
زمین می‌دهم و زمان می‌گیرم.» همین امر موجب بروز مشکلات شدید در جبهه‌ها شده بود.

با این حال امام خمینی سخت راغب بود بنی‌صدر در مقام رئیس‌جمهور و فرمانده کل قوا، موقعیتش در راستای هدف انقلاب هدایت و تحکیم یابد؛ اما روند حوادث نشان می‌داد که او بر آن نیست که با آرمان‌های ملت ایران همدلی کند. برهمین اساس هم بتدریج اعتماد امام خمینی از او سلب می‌شد و به طور صریح و غیرمستقیم به بنی‌صدر هشدار می‌دادند که هرگاه او بر آن منوال خلاف قاعده ادامه دهد، راهش را سد خواهد ساخت. به دنبال تداوم این رویه، امام خمینی در روز 20‌‌خرداد 1360 طی حکمی کوتاه خطاب به ستاد مشترک نیروهای مسلح، بنی‌صدر را از فرماندهی کل قوا عزل کردند و این اقدام مقدمه‌ای برای بررسی موضوع عدم کفایت سیاسی بنی‌صدر در مجلس شورای اسلامی شد.

منبع:
عباس شادلو، انقلاب اسلامی از پیروزی تا تحکیم، چاپ اول، تهران، مولف، 1386، صص283 147.