قله نه دامنه‌

استقلال به موازات دوری از شرایط آرمانی نتیجه‌گیری در لیگ، از جدی‌ترین مدعیان جام حذفی است و پرسپولیس با وجود حذف زود هنگام از جام حذفی، بدون احتساب کسر 6‌امتیاز، قهرمان تا این لحظه لیگ است.

به‌هر روی، ارتقا و افزایش سطح کیفی تیم‌هایی چون صباباتری، استقلال اهواز، پاس همدان، پیکان، ابومسلم، برق و مقاومت شیراز، سپاهان و ذوب‌آهن اصفهان، پگاه و ملوان گیلان، راه‌آهن، صنعت نفت و سایپا حقیقتی است که به هیچ وجه نمی‌توان آن را نقض یا کتمان کرد؛ واقعیتی که اکنون لیگ برتر قوتبال ایران را به مراتب جذاب‌تر از سال‌های پیشین کرده است.

امیداست این موفقیت نه به عنوان صعود به قله‌ نهایی و هدفی غایی، بلکه به عنوان صعود از پله اول در مسیر دشوار وصول به اهداف عالی فرهنگی، اخلاقی ، بهداشتی، اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و... ورزش بخصوص ابر ورزشی به نام فوتبال ارزیابی شود.

غرق ‌شدن ‌در ‌هیاهوی ‌پوچ

شنبه گذشته، در رقابت‌های لیگ برتر بازی حساسی میان سایپا (مدافع عنوان قهرمانی)‌ و پرسپولیس (مدعی اول قهرمانی)‌ برگزار شد. تعداد زیادی دوربین تلویزیونی بازی را از زوایای متعدد برای تماشای پرلذت‌تر میلیون‌ها بیننده به تصویر می‌کشیدند، اما جالب اینجاست که مهمترین صحنه مسابقه که اتفاقی کم نظیر در دنیای ورزش بود، از چشم همه دوربین‌ها جا ماند. بلافاصله پس از ثبت تک گل بازی که روی اشتباه دروازه‌بان سایپا ثبت شد، مربی دروازه‌بان‌های این  تیم که خود از دروازه‌بان‌های معتبر و ملی‌پوش سابق فوتبال ایران محسوب می‌شود، دچار حمله قلبی شد و بسرعت به بخش سی.سی‌.یو انتقال پیدا کرد.

هیاهوی پوچ نتیجه مسابقه و حواشی بی‌ارزش آن، چنان همه چیز را تحت تاثیر خود قرار داد که این موضوع از چشم بیشتر رسانه‌ها و مطبوعات پرشمار ورزشی ما کاملا دور ماند.

حال آن که چندی پیش، موضوع بی‌اهمیتی چون ضربه خوردن و آسیب رسیدن به لپ‌تاپ افشین قطبی به تیتر اصلی برخی روزنامه‌های کثیرالانتشار کشور تبدیل شد!

نمی‌توان کتمان کرد که تیراژ و تعداد مخاطب یک رسانه تا حد زیادی تابع متغیری به نام میزان اقبال عمومی به آن رسانه است؛ اما پرسش مهم این است؛ اگر قرار باشد همه محتویات رسانه‌ها صرفا براساس خوشامد مذاق اکثریت مخاطبان تامین شود، رسالتی برای رسانه‌ها باقی می‌ماند؟