پذیرش اشتباه

کما این که در موارد متعددی ، دانشجویان به مسائلی معترض بوده اند و اعتراض خود را نیز علنا ابراز داشته اند؛ اما کار به تعطیل کلاسهای درس نکشیده است . شاید این حق دانشجویان باشد که در فضایی انتقادی ، نسبت به یک حکم قضایی در مورد یک چهره دانشگاهی اعتراض کنند؛ اما آن گاه که گروههای سیاسی خارج از دانشگاه اراده می کنند که از این رخداد به سود منافع حزبی خود بهره جویی کنند، می طلبد که مسوولان وزارت علوم ، مدبرانه تر رفتار کنند و از انجام هر عملی که باعث تحریک بیشتر دانشجویان شود، بپرهیزند. قفل کردن در کلاسهای درس روایتی متواتر است و به هیچ وجه قابل تکذیب نیست و متاسفانه باید از آن به عنوان بدعت گذاری یک سنت زشت نام برد. همچنین تلاش برای تبدیل یک اعتراض صنفی (از سوی دانشجویانی که کیفیت غذا را نمی پسندیدند) به میتینگ سیاسی جناحی از سوی یک مقام دانشگاهی ، رفتاری غیرقابل توجیه به نظر می رسد شاید بتوان نامه وزیر محترم علوم به رئیس جمهوری بعد از صدور یک حکم قضایی را نیز در چنین راستایی ارزیابی کرد. خوشبختانه تدبیر مسوولان نظام و بویژه نیروی انتظامی از پیدایی حوادث امروز تلخ و نگران کننده جلوگیری به عمل آورد؛ اما این تلاش در وزارت علوم و دانشگاه ها کمتر دیده شد. علاوه بر آن ، برخی اظهارنظرها گرچه ظاهری داشت که دانشجویان را به آرامش فرا می خواند، اما درواقع ، تحریک آمیز می نمود. با این همه ، به نظر می رسد در حال حاضر مسوولان وزارت علوم ، از این که در معرض اتهام قرار گیرند و برخی ناآرامی های اخیر به آنان نسبت داده شود، نگرانند. آنها سعی دارند این اتهام را از خود دور کنند و برای برخی رفتارهای خود نیز توجیهاتی دارند .این واکنش نشان می دهد که این افراد از آنچه رخ داده متنبه شده اند و اگر چه نه صراحتا، اشتباه خود را به طور تلویحی پذیرفته اند و پذیرش اشتباه ، البته مقدمه اصلاح است . اصلاحی که برای مشاهده آثار آن باید منتظر روزهای آینده ماند.