خصوصی‌سازی در نشر

نکته اول: هنوز برای قضاوت درباره رمان بیوتن زمان کافی سپری نشده است، بنابراین مخاطبان این کتاب که استقبالشان موجب تجدید چاپ آن شده، ریشه در «من او» و دیگر آثار امیرخانی دارند که متاسفانه در غرفه سوره مهر تتمه آن هم به فروش رفته و ناشر محترم  که اتفاقا در مدیریت تازه‌اش بسیار موفق بوده  به این موضوع بی‌توجه بوده است.

اگر سیل مشتاقان ادبیات داستانی برای خرید «بیوتن» مراجعه می‌کنند، این اقبال به دلیل اعتمادی است که نویسنده اثر در کتاب‌های قبلی‌اش ایجاد کرده است. یک ناشر خصوصی  فقط به دلیل خصوصی بودنش  این اعتمادسازی را غنیمت شمرده و با جلب رضایت  نویسنده، اثر را برای چاپ می‌خرد و در گرماگرم نمایشگاه و مشتری با هوشیاری و پیگیری، چاپ دوم آن را هم به غرفه اش می‌رساند. در حالی که ناشر دولتی  فقط به دلیل دولتی بودن  اعتنایی به اعتماد میان نویسنده و اثر نمی‌کند و براحتی از کنار این رویداد می‌گذرد و در کمال خونسردی شاهد مراجعانی می‌شود که برای خرید رمان «من او» می‌آیند و دست خالی بازمی‌گردند. تصور کنیم اگر ناشر بسیاری از آثار فخیم، موسسات خصوصی بودند چه حجم قابل اعتنایی از این آثار به دست مخاطب می‌رسید.

نکته دوم: رسیدن به چاپ دوم با تیراژ 4400 نسخه در 8 روز عبرت‌آموز است از آن جهت که تعداد مخاطبان ادبیات فخیم و اصیل بسیار بیشتر از آن رقمی است که برخی نویسندگان یا رسانه‌ها القا می‌کنند. به عبارت بهتر، سطح سلیقه مخاطبان ادبیات در حدی هست که نتوان آثار کم‌مایه را عرضه کرد و استقبال نکردن از آن را به عوام بودن مردم نسبت داد.