بفرمایید آبمیوه‌

پرسپولیس، حساس‌ترین بازی روزهای پایانی لیگ را به سود خود پایان برد تا با یک قدم بزرگ به سوی صدرنشینی که در شیراز متوقف شده بود، امیدواری‌های خود را برای قهرمانی دوچندان کند. پرسپولیس قبل از این که پا به این میدان حساس بگذارد و رودرروی مردان علی دایی بایستد، در حرکتی جسورانه، بیرون از میدان بازی را برد.

وقتی از سوی باشگاه پرسپولیس اعلام شد که علیرضا واحدی نیکبخت، یک بازی محروم است و نمی‌تواند در برابر سایپا بازی کند، پرسپولیس و مربی قانونمندش به شکل تلویحی، همه بازیکنان پرسپولیس را مورد خطاب قرار دادند و به آنها  فهماندند وقتی یکی از بهترین بازیکنان لیگ و بازیکن کلیدی این تیم یعنی واحدی این‌گونه جریمه می‌شود، تکلیف بقیه روشن است.

این حرکت به پرسپولیسی‌ها کمک کرد تا به همه بگویند، به قول حبیب کاشانی مدیرعامل این تیم، در پرسپولیس حتی قهرمانی در برابر انضباط تیمی، ارزش ندارد و نباید نظم و انضباط را فدای مصلحت کرد. متاسفانه در فوتبال ما، مدیران، مربیان و تصمیم‌گیرندگان در بیشتر اوقات در این گونه موارد کوتاه می‌آیند و با ریش‌سفیدی‌های مصنوعی و ساختگی، به حقارت و نادیده گرفتن اخلاق تن می‌دهند.

پرسپولیس به این دلیل، قبل از آن که به میدان بیاید، بازی را در نظر خود برده بود.

پرسپولیسی‌ها با جسارت و شجاعت به همه تفهیم کردند که برد و باخت در این میدان مهم، برای آنها  اهمیتی ندارد و مهم‌تر از هر چیزی نظم، اخلاق و انضباط تیمی است.

پرسپولیس که این روزها، به صدرنشینی نزدیک می‌شود، در حساس‌ترین موقعیت، دست به چنین اقدام‌هایی می‌زند و این بسیار حائز اهمیت است، چرا که هم نیکبخت، بازیکن تعیین‌کننده و بااهمیتی است و هم آن که پرسپولیس در برابر سایپا حتی در صورت تساوی، از جام قهرمانی فاصله می‌گرفت. با وجود این، همه این فرضیات موجب نشد تا مربی اخلاقگرای پرسپولیس تن به مصلحت‌اندیشی بدهد و این می‌تواند در فوتبال ما یک اتفاق خوب باشد.

پیروزی استقلال در برابر راه‌آهن ته جدولی موجی از شادی را در اردوی آبی‌پوشان به وجود آورده است.

از فیروز کریمی که روزگاری با تیم‌های شهرستانی یقه همه بزرگان فوتبال ایران را می‌گرفت تا بازیکنان و مدیران این تیم، از پیروزی برابر راه‌آهن چنان خوشحال شده‌اند که گویی ماموریت آنها در این فصل با همین پیروزی به پایان رسیده است.

از قدیم گفته‌اند، طرف را به مرگ بگیر تا به تب راضی شود. خوبی این تیم استقلال در همین توقع پایین است که در قبال این تیم وجود دارد.

پارسال استقلال در همین روزها در یک قدمی قهرمانی قرار داشت و اگر تعویض نابهنگام مدیریت نبود، این تیم با صمد قهرمان می‌شد. پس از آن استقلال با صرف هزینه‌های سنگین صاحب مدیر فنی شد، یک اتوبوس آدم را روی نیمکت نشاند و کارش به اینجایی رسید که می‌بینیم.

هواداران و اعضای این تیم پس از تساوی 2 - 2 هفته پیش با راه‌آهن، این بار در مسابقه‌ای برنده شدند که حریف دست کمی از استقلال نداشت و اگر آنها هم برنده می‌شدند، غیرعادلانه نبود.

اما این اتفاق که سطح توقع هواداران، مدیران، مربیان و بازیکنان این تیم تا به این حد تنزل کرده است، باید قابل تامل و تعمق باشد.

استقلالی که روزگاری فقط پرسپولیس را در حد و اندازه خود می‌دید، حالا با هر نتیجه‌ای غیر از باخت خوشحال می‌شود و این می‌تواند برای این تیم عارضه‌ای آزاردهنده باشد. استحاله روحی استقلال در همین بازی‌های ساده، حکایت از این دارد که تلاش برای بازگرداندن این تیم به شرایط عادی صورت نگرفته و شاید خوشحالی‌های زایدالوصف، نوعی ترمز برای پیشرفت و در آستانه بازی حساس این تیم برابر فولاد خوزستان در جام حذفی، آسیب‌رسان باشد. خوشحالی برای یک بازی کم‌اهمیت در لیگ و پایین نگه‌داشتن سطح توقع از این همه بازیکن قطعا به سود استقلال  یکی از پرافتخارترین تیم‌های آسیا  نیست و باید پرسید چرا استقلال تا به این حد تنزل کرده است.