عدالت سوسیالیستی!

 برخی از ناموران آن زمان از جمله خالد بکتاش، محمد جعفر محجوب حتی موریس تورز در فرانسه، تولیاتی در ایتالیا، (کمونیست‌های کله‌گنده دنیا)‌ او را به عنوان تئوریسین بزرگ قبول داشتند، من چند جلسه‌ای در کلاس درس ایشان شرکت کردم و همان اول به ایشان گفتم: «من حق اشکال دارم یا ندارم؟» گفت: «اشکال یعنی چه؟» گفتم: «در حوزه‌های علمیه وقتی استاد تدریس می‌کند طلبه حق دارد از استاد سوال کند یا ایرادی را که به نظرش می رسد مطرح کند.» و او چون نمی‌خواست خودش را از تک و دو بیاندازد گفت: «ایرادی ندارد.» اولین ایرادی که به گفته‌های ایشان گرفتم راجع به مساله تغییر و تحول بود. در جلسه دوم ایشان راجع به عدالت اجتماعی صحبت کرد و باز من طرح سوال و اشکال کردم. در جلسه سوم مرا از جلسه اخراج کرد و گفت شما حق نداری دیگر در این جلسات شرکت کنی.

خاطره دیگری هم از این آقای شرمینی دارم که گفتنش در اینجا لازم است. تنها زندانی سیاسی که نماز می‌خواند و روزه می‌گرفت من بودم. ساعت بیدارباش هفت صبح بود. من برای اقامه نماز صبح زود بیدار می‌شدم و برای این که دیگران را بیدار نکنم آهسته از اتاق بیرون می‌آمدم. یک روز صبح که رفتم دستشویی وضو بگیرم متوجه شدم توی دستشویی بوی پرتقال پیچیده. بی‌اختیار ایستادم ببینم که این بوی پرتقال از کجاست؟ دیدم آقای نادر شرمینی از توی توالت بیرون آمد و دستهایش را به پشتش گرفته است گفتم: «آقای مهندس بوی پرتقال ازکجاست؟» نمی‌توانست انکار کند گفت: «من توی توالت داشتم پرتقال می‌خوردم.» گفتم: «چرا توی توالت؟» گفت: «دکتر به من توصیه کرده ویتامین «ث» بدنت کم شده و باید میوه بخوری، من به خانمم گفتم برای من پرتقال خریده و به زندان آورده و من پرتقال‌ها را لای لحاف و تشک خود قایم کرده‌ام، چون توی کمون  یعنی همان زندگی اشتراکی  یک پرتقال هم به من نمی‌رسد، ناچارم مخفیانه پرتقال بخورم.» گفتم: «عجب! آقای مهندس، عدالت سوسیالیستی همین بود؟ زندگی اشتراکی بشر اولیه را که در درس‌هایتان ترسیم می‌کنید این است؟ شما به چه چیزی اعتقاد دارید؟»

عبدخدایی، محمد مهدی، خاطرات محمد مهدی عبدخدایی. مروری بر تاریخچه فداییان اسلام/ تدوین مهدی حسینی، تهران مرکز اسناد انقلاب اسلامی، 1379، صص 274 - 272