به همین سادگی

شاید این تعریف کیومرث پوراحمد تنها دلیل موجه برای تماشای آخرین ساخته رضا میرکریمی ‌نباشد ولی دلیل قانع کننده‌ای می‌تواند باشد برای آن که در این روزها سراغ «به همین سادگی» بروید تا به تماشای «هیچ» بنشینید. هیچی که ما اسمش را گذاشته‌ایم روزمرگی و چنان دچارش شده‌ایم که دیگر خودمان هم نمی‌دانیم ما روزمرگی هستیم یا روزمرگی زندگی‌ماست. میرکریمی‌هم در آخرین فیلمش همین را به تصویر می‌کشد.

زندگی ساده و بی اتفاق زنی خانه دار که در کوچه پس‌کوچه‌های چگونه بودن انگار گم شده است. زنی که هر روز صبح از خواب بلند می‌شود، صبحانه اهالی خانه را آماده می‌کند، ظرف‌ها را می‌شورد، ناهار درست می‌کند، بعداز ظهر شاید چرت کوتاهی بزند و تمام غروب به این بیندیشد که شام باید چه چیزی درست کند و نهایتا تصمیم‌اش را که گرفت دست به کار شود و البته پیش از آن ظرف‌های ناهار را هم بشورد و جارو بزند و گردگیری بکند و شام را که پخت بنشیند به انتظار اهالی خانه تا از راه برسند و در سکوت شام شان را بخورند و بعد زل بزنند به صفحه تلویزیون و آخر شب هم به بستر بروند تا باز زن بماند و حدیث مکرر فردا.

تصویر کردن چنین چیزی ممکن است در ظاهر کار ساده ای باشد. آن قدر ساده که آدم از خودش بپرسد اصلا برای چه تبدیل به فیلم می‌شود ولی ساختن این فیلم با چنین موضوعی و نگه داشتن مخاطب و همراهی او تا لحظه آخر فیلم اصلا کار راحتی نیست. شاید از ساختن خیلی از فیلم‌های پر حادثه ،اکشن یا عاطفی هم سخت تر باشد چون تو باید این قدر در داستان گویی و روایتت خلاقیت به خرج بدهی و مهارت داشته باشی که از پس چنین کار سختی بر بیایی و این کاری است که رضا میرکریمی ‌کمابیش موفق به انجام آن شده است.

به همین خاطر پیشنهاد می‌دهیم حتما فیلم «به همین سادگی» رضا میرکریمی ‌را ببینید. شاید با دیدن این فیلم بتوانید لحظه‌ای از زندگی خودتان را روی پرده نقره‌ای سینما ببینید که جان گرفته و دارد روایت می‌شود. چون همه دچار روزمرگی هستیم. روزمرگی تلخی که از بس با زندگی‌مان عجین شده دیگر به چشم نمی‌آید. ما خیال می‌کنیم که او را به هیچ گرفته‌ایم اما واقعیت این است کسی که به هیچ گرفته می‌شود ماییم نه روزمرگی.