آزادی آکادمیک

به دلایلی که سازمان‌دهندگان این عملیات بخوبی می‌دانند، بهتر است از این کار اجتناب شود.

مطبوعات گزارش می‌دهند کنگره در راستای حفظ تعادل ایدئولوژیک در کلاس‌های درس، اولین گام‌ها برای فشار‌آوردن بر دانشگاه‌ها را برمی‌دارد. حرکتی که حامیانش اصرار دارند برای محافظت از دانشجویان محافظه‌کار در برابر تنزل رتبه به دست اساتید لیبرال، مورد نیاز است. این‌گونه ادعاها از نظر کسانی که با واقعیات جهان دانشگاهی آشنایند، حتی لایق استهزاء نیز نیستند.

مجلس نمایندگان امریکا، ضمن تصویب مصوبه‌ای، کمیسیون ویژه‌ای را در پنسیلوانیا برای بازرسی  دانشگاه‌های دولتی این ایالت  تاسیس کرد تا بررسی کند اعضای هیات علمی چگونه استخدام شده و ارتقاء می‌یابند، آیا دانشجویان منصفانه ارزشیابی می‌شوند و نیز این که آیا دانشجویان حق دارند نظرات خود را بدون ترس از جریمه شدن بیان کنند.

دیوید هوروویتز نویسنده منشور حقوق آکادمیک که منبع این قانونگذاری بود، می‌نویسد این مصوبه، پیروزی بزرگی برای آزادی آکادمیک محسوب می‌شود. وی گفت گروههای علمی، سرسختانه مخالفت کردند و در نتیجه، شکست آنان بسیار تلخ‌تر بود. پس «آزادی آکادمیک» پیروزی دیگری بر آزادی آکادمیک به دست آورد.

در اوهایو، سناتور لاوی مامپر، تحت تاثیر مدافعین بی‌باک آزادی آکادمیک در برابر تاخت و تاز چپگرایان، قانونی را برای محدودسازی آنچه اساتید دانشگاه بتوانند در کلاس‌های درس بگویند، ارائه کرد. «منشور حقوق آموزش‌های عالی» که توسط وی تدوین شد، بحث درباره موضوعات جنجال‌برانگیز درکلاس یا تبلیغ دیدگاه‌های سیاسی، ایدئولوژیک، مذهبی یا ضدمذهبی توسط مدرسان دانشگاه‌های دولتی و خصوصی را ممنوع می‌‌کرد.

مامپر ادعا داشت بسیاری از اساتید، ارزش‌های دانشجویان خود را تضعیف می‌کنند، زیرا 80 درصد یا بیشتر اساتید، دمکرات، لیبرال، سوسیالیست یا کمونیست‌های نشان‌داری هستند که تلاش دارند دانشجویان خود را شستشوی مغزی دهند.
بنابراین می‌توان فهمید که چرا مقاومت آنان در برابر آزادی آکادمیک، سرسختانه بود و شکست‌شان نیز این‌قدر تلخ است.

اثر: نوام چامسکی‌
مترجم: یعقوب نعمتی  ورو جنی‌