آینده‌نگری را بگذاریم برای بعد

وقتی برای نخستین بار بازیکنی به تیم ملی دعوت می‌شود و یکی از عزیزان می‌فرماید که ما باید به فکر آینده هم باشیم، اینجاست که به درایت و دوراندیشی گوینده این نظریه شک می‌کنیم، چون هر بقال و چغالی می‌داند که ما فقط هفت، هشت روز برای کار کردن، هماهنگ شدن و ایجاد هارمونی وقت داریم. خیلی از بازیکنان تیم ملی پس از 10، 12 بازی ملی، هنوز موتورشان تنظیم نیست و تیم ملی گردوی سربسته است. در گذشته هم بازیکنان زیادی داشته‌ایم که وقتی در فضای تیم ملی قرار گرفتند، قادر به بروز توانایی‌های خود نبودند.

آنهایی هم که برای توجیه عملکرد خود می‌گویند: «بضاعت ما همین است و چاره‌‌ای نداریم، جز این که به همین‌ها میدان بدهیم» حرف بی‌ربطی زده‌اند.

تنها حرف قابل قبول و پسندیده در شرایط فعلی این است که ما باید از تجربه بهترین نفرات خود استفاده کنیم. ما بازیکنان زیادی را می‌شناسیم که سال‌ها پشت درهای تیم ملی وقت صرف کرده‌اند و یک بازی خوب با پیراهن تیم ملی انجام نداده‌اند. این منطقی نیست که ما وقت گرانقیمت را صرف آزمون و پژوهش بکنیم. همه این بازیکنانی که در باشگاه‌های خود خوب بازی می‌کنند، معلوم نیست که بتوانند در این مدت کوتاه، کاری از پیش ببرند و توجه به بازیکنانی که تا به حال نقشی در تیم ملی نداشته‌اند، یک مقدار شاید ما را از هدفمان بازبدارد.

بی‌شک در این برهه، باید از بازیکنانی سود جوییم که خود علی دایی، بیشتر با آنها در اردوهای تیم ملی زندگی کرده و به توانایی‌های آنها بخوبی واقف است. در شرایط فعلی، ما باید قید زندگی در آینده را بزنیم و ناچاریم به قول مرحوم سپهری، در حوضچه اکنون زندگی کنیم و بدانیم عبور از سد حریفان آنقدرها هم که ما خیال می‌کنیم ساده نیست.

 بازی با این تیم‌های هچل هفت، مثل بازی کردن بر لب پشت‌بام است.کوچکترین غفلت می‌تواند ضربه جبران‌ناپذیری به ما بزند، بویژه آن که ما در دو بازی اول  امتیاز از دست داده‌ایم و از همین حالا 2 امتیاز از امارات عقب‌تریم.

 ما چاره‌ای نداریم جز این که فعلا از آن حرف‌ها و اندیشه‌های عامه‌پسند، دست بشوییم و به این فکر کنیم که باید با هر ترفندی از حریفان عبور کنیم و زمانی که وقت‌، انرژی و فرصت کافی داشتیم، به این حرف‌ها بپردازیم.