راهی به سوی آینده

اخیرا تیم بسکتبال جوانان زیر نظر رایکو ترومن، سرمربی تیم ملی بسکتبال به مدت 5 روز تمرین کرد. ترومن در این تمرینات به کارهای پایه‌ای پرداخت. همچنین از تعدادی از مربیان پایگاه‌های قهرمانی بسکتبال کشور خواسته شد در این 5 روز نظاره‌‌گر تمرینات ترومن باشند. آنچه در این تمرینات توجه سرمربی صرب بسکتبال ایران را برانگیخت، علاقه‌مندی بازیکنان جوان بود که دوست دارند کارهای سخت انجام دهند و نکات نو فرابگیرند. بسکتبال ایران ضعف‌های پایه‌ای دارد و این مساله قابل کتمان نیست. اما باید پذیرفت استعدادهای ناب و جوانان باهوش بسکتبال در راه فراگیری کارهای پایه‌ای از امکانات سخت‌‌افزاری بهره‌مند نیستند.

تمرینات ترومن شاید در کوتاه‌مدت بازدهی لازم را نداشته باشد، اما برداشت الگوهای کلی تمرینات او و اجرای مستمر باعث پیشرفت کار می‌شود. او در پایان اردو که البته در غیاب 8 نفر از بازیکنان اصلی تیم جوانان و باحضور نفرات نوجوانان برگزار شد، گفته بود: در این فرصت کوتاه نمی‌شود راجع به پیشرفت لازم صحبت کرد؛ چرا که دست یافتن به این مهم انجام کار طولانی را طلب می‌کند.

در این میان، تنها حضور در مقاطع محدود یا اردوهای تمرینی 5 روزه کافی نیست. رسیدگی، هدف گذاری و برنامه‌ریزی این قبیل کلاس‌ها به عهده فدراسیون بسکتبال است. این فدراسیون تاکنون رایکو ترومن را برای تشکیل کلاس‌های مشابه به شهرهای مختلف اعزام کرده است، اما باید پذیرفت برای انتقال تجربیات از آموزه‌های نوین آموزشی کار زیادی پیش رو داریم. دغدغه ترومن هم و حدت رویه و داشتن اسلوب مناسب در تمرینات سراسر کشور است. اجرای این دست برنامه‌ها باید به یک شیوه متداول دربیاید، اما در حالت کلی به نظر می‌رسد ما به برنامه‌های بیشتری در این زمینه نیاز داریم. تربیت مربیان جوان و آشنا با شیوه‌های متداول آموزش یکی از ارکان برنامه‌ریزی فدراسیون بسکتبال است.

بحث استعداد یابی مورد توجه پایگاه‌های قهرمانی قرار دارد، اما بعضا دیده شده این پایگاه‌ها در جذب نفرات، استانداردهای رایج این ورزش را در سطوح بین‌المللی رعایت نمی‌کنند. موضوع امکانات سخت افزاری نیز به نوبه خود جای تعمق دارد و این‌که در بیشتر شهرستان‌ها سالن مناسب تمرین نداریم و اگر هم هست، ساعت اندکی به تمرینات آموزشی بسکتبال اختصاص داده می‌شود. درباره آموزش و پرورش نیز نمی‌توانیم صحبت کنیم؛ چون در این سال‌ها به اندازه کافی دراین‌باره صحبت شده است و آموزش و پرورش با فعالیت‌های موازی کم اثر بودن خود را در سازندگی نشان داده است.

محمد رضاپور