فرهنگ ایثار و شهادت

شهادت و ایثار، اکسیر ارزنده ای است که مس نفس را به طلای ناب عشق ، مبدل می کند. شاهدانی که یک دم ندیم عندلیب ایثار بوده اند، ذره ای از غبار خاک کوی دوست را با سایه طوبی و بهشت برین و قصر و حور و اشجار و انهار، برابر نمی کنند. اشارتی از یار سبب ساز فراق روان از پیکر مریدان است. سنگر رزم ، مامن وفاست و رزمجوی راه حقیقت ، خاکبوس آن.

او مدهوش چشم بیمار طبیب دل هاست و بسترش سریر سرخ ، بر بال زلال ملائک ، متکی است. امروز که از ایام خجسته دهه فجر انقلاب اسلامی است ، عنوان مانا و زیبای «ایثار و شهادت» را بر خود دارد؛ یعنی همان عناصری که به واسطه آنها ملت ما توانست سال ها در مقابل فناوری پیشرفته و پیچیده نظامی و جنگی کشورهای صنعتی غربی و سلطه جویان جهانی بایستد و با بعثیون وابسته به مستکبران که تا بن دندان ، مسلحشان کرده بودند به رویارویی شجاعانه و سرافرازانه بپردازد.

این رویارویی به یاد ماندنی در هشت سال دفاع مقدس به این دلیل میسور شد که ایمان و یقین در وجود رزم آوران ما رسوخ کرده بود و رنج و جراحت و شهادت ، نه تنها مانعی بر سر راه رزم و استقامت آنان نبود، بلکه به عامل تقویت روحیه رزم و استقامت نیز مبدل شده بود.

این ایمان و نستوهی و خداباوری ، فرهنگی را پدید آورده بود که دارنده آن را شکست ناپذیر و غیرتمندی کرد وکشته شدن در راه هدف ، اوج این فرهنگ الهی محسوب می شد.

فرهنگ ایثار و شهادت ، عنصری بود که روح حماسه را در کالبد اجتماع و جنگ می دمید و از سویی دیگر، معادله تحلیلگران و محاسبات مادی و ظاهری اشان را به هم می ریخت.

آنها به هیچ وجه تصور نمی کردند که نوجوان ایرانی برای اعزام به جبهه جنگ ، التماس کند و اشک بریزد و بدون آشنایی کامل با چم و خم عملیات نظامی ، حماسه ها بیافریند و تانک های دشمن را نابود کند لذا دشمنان دین و انقلاب درماندند و به وحشیانه ترین روش ها متشبث شدند، شهرها را موشک باران کرده و غیرنظامیان و مردم عادی را قتل عام نمودند و از تجهیزات میکروبی و شیمیایی استفاده کردند، اما باز هم نتوانستند خللی در روحیه ایثارگرایانه حاکم بر اقشار گوناگون مردم ایجاد کنند. فرهنگ ایثار و شهادت که ملت ایران را از عرصه های کارزار با استکبار جهانی ، سربلند بیرون آورد، نشان ها و شاخصه های بارز و برجسته ای دارد از جمله ؛ ایمان ، تقوا، خلوص ، هدفمندی ، اطاعت از ولایت ، مساوات و برادری و وحدت ، انس با نماز و نیایش و قرآن ، حماسه آفرینی ، شجاعت ، شدت علیه خصم ، مهر و مودت با خودی ها، مخالفت با هوای نفس ، خدمت به مردم ، زهد و ورع ، ساده زیستی ، پرهیز از تجملات و به عبارتی فضایل و خصایص خداپسندانه بی شمار. این فرهنگ به ما می آموزد که عرفان و حماسه را می توان یکجا تصاحب نمود و توکل ، تلاش است و عمل به تکلیف و سپردن نتیجه به خدا به ما می آموزد که سیدالشهدا (ع) و یاران و خویشان شهیدش اسوه های عملی هستند نه تصوری و ذهنی. باید در عمل ، تابع مسلک سرخ عاشورا باشیم. قول و عمل ما در ادای عبارت «انی سلم لمن سالمکم و حرب لمن حاربکم» یکی باشد و در ادعایمان صادق باشیم.

فرهنگ ایثار و شهادت ، همان فرهنگ ناب خمینی (ره) است که اگر تمام اهل دنیا او را همراهی می کردند و یا این که تمام دنیا به او پشت می کرد، برایش تفاوتی نداشت و به وظیفه و تکلیف الهی خویش عمل می نمود و تمجید یاران یا ملامت لائمین و گفتار کج اندیشان در عزم و اراده اش تاثیری نداشت و فقط به رضایت یار می اندیشید.

فرهنگ ایثار و شهادت به ما می آموزد که می توان کوهسار حوادث و سنگلاخ مشکلات و صحرای سختی ها را به آسانی درنوردید و از انبوهی موانع دشمن نهراسید.

حال که دشمنان کینه توز و مخاصمان سیاهدل زرمدار و سلطه جو در جبهه ای بسیار گسترده تر از قبل ، در مقابل ما صف بندی کرده و یک جنگ تمام عیار فرهنگی را تدارک دیده و دل ها و اندیشه های جوانان و نوجوانان میهن عزیزمان را با سلاح بی صدای فرهنگ فاسد غربی نشانه رفته اند، چگونه می توانیم در برابر این هجمه بی امان و شبیخون عظیم بایستیم و خصم دون را از مرزهای عقیده و فرهنگ نابمان برانیم؟ آیا جز این است که باید دوباره از فرهنگ ایثار یاری بجوییم و با تقویت آن ، صحنه کارزار را از لوث وجود فرهنگ ستیزی که داعیه تمدن و حقوق بشرشان گوش افلاک را کر نموده است ، پاک کنیم.

در غیر این صورت در کارزار تبلیغاتی و جنگ فرهنگی عصر ارتباطات ، با بضاعت اندک تبلیغی و ارتباطی ، عرصه را تسلیم دشمن خواهیم کرد و شکست را با مذلت خواهیم پذیرفت.

تمسک به فرهنگ ایثار و شهادت است که توان کارایی ما را در عرصه های گوناگون نظامی ، فرهنگی ، سیاسی و اقتصادی مضاعف می سازد و سدی معنوی و نفوذناپذیر در مقابل نفوذ استعمارگران نوین پدید می آورد و لاغیر.

‏ عباس خامه یار