براساس تازهترین اظهارات مدیرکل دفتر نوشتافزار وزارت صمت، بخش قابل توجهی از مواد اولیه این صنعت نیز در داخل کشور تأمین میشود؛ از محصولات پتروشیمی و فلزی گرفته تا کاغذ و چوب.
این تغییر، صنعت نوشتافزار ایران را از بازاری که سالها تحت تأثیر کالاهای وارداتی بود، به سمت تولید داخلی سوق داده اما پرسش اصلی همچنان پابرجاست: آیا افزایش سهم تولید داخل به معنای افزایش کیفیت و اقبال مصرفکنندگان نیز هست؟
خودکفایی در اقلام پرمصرف
تصویر امروز بازار با چند سال قبل تفاوت محسوسی دارد. طبق آمار وزارت صمت، تقریبا تمام نیاز کشور به دو قلم پرمصرف یعنی مداد و خودکار از طریق تولید داخلی تأمین میشود و در سایر گروهها نیز ظرفیت تولید داخلی تا حدود ۸۰ درصد نیاز بازار رسیده است.
این تنها به معنای افزایش تعداد کارخانهها نیست. گزارشهای اخیر از فعالیت حدود ۱۵۰ واحد تولیدی و ظرفیت سالانه حدود ۴ میلیارد قلم محصول در این صنعت خبر میدهند؛ ظرفیتی که در شرایط فعلی حتی از نیاز سالانه بازار داخلی نیز بیشتر است.درواقع بازار ایران اکنون با پدیدهای جالب روبهروست: تولیدکنندگان داخلی نهتنها برای تأمین نیاز کشور ظرفیت ایجاد کردهاند بلکه در برخی اقلام با مازاد تولید نیز مواجهند.
کیفیت؛ پاشنه آشیل یا نقطه قوت؟
سالها یکی از مهمترین دلایل گرایش بخشی از مصرفکنندگان به برندهای خارجی، تصور کیفیت بالاتر آنها بود. نوشتافزار خارجی برای بسیاری از خانوادهها مترادف با دوام بیشتر، طراحی جذابتر و تجربه بهتر استفاده بود.اما تولیدکنندگان ایرانی در سالهای اخیر تلاش کردهاند این فاصله را کاهش دهند. استفاده بیشتر از مواد اولیه داخلی، توسعه خطوط تولید و افزایش تنوع محصول باعث شده بخشی از کالاهای ایرانی از مرحله «جایگزین ارزانتر» عبور کنند و به محصولی قابل رقابت تبدیل شوند.مدیرکل دفتر نوشتافزار وزارت صمت نیز اخیرا اعلام کرده کیفیت تولیدات داخلی به سطح قابل توجهی رسیده و برخی محصولات ایرانی علاوه بر کشورهای منطقه، به تعدادی از کشورهای اروپایی نیز صادر میشوند.
با این حال، نباید همه تولیدات داخلی را در یک سطح ارزیابی کرد. کیفیت کاغذ دفتر، رواننویسی جوهر، دوام بدنه خودکار، کیفیت مغزی مداد، طراحی جلد و حتی بستهبندی، میان برندهای مختلف تفاوت دارد. بنابراین «ایرانی بودن» به خودی خود تضمینکننده کیفیت نیست. همانطور که خارجی بودن نیز الزاما به معنای کیفیت بالاتر نیست.
خانوادهها چه انتخابی میکنند؟
در بازار مصرف، قیمت همچنان یکی از تعیینکنندهترین عوامل است. افزایش هزینههای زندگی باعث شده بسیاری از خانوادهها هنگام خرید لوازم مدرسه، بیش از گذشته به قیمت توجه کنند. در چنین شرایطی، کالای ایرانی میتواند به دلیل هزینه تولید و دسترسی داخلی، گزینه جذابتری برای بخشی از مصرفکنندگان باشد.
گزارشهای پیشین نشان دادهاند که نوشتافزار ایرانی بهویژه در میان خانوادههای کمدرآمد و دهکهای پایین، سهم قابل توجهی پیدا کرده است. اما اقبال به تولید داخل فقط مسأله قیمت نیست. طراحی نیز اهمیت زیادی پیدا کرده است. دانشآموز امروز صرفا به دنبال یک دفتر یا مداد نیست. رنگ، شخصیتهای روی جلد، شکل محصول، بستهبندی و جذابیت بصری میتواند در تصمیم خرید او تأثیر بگذارد.
رقابت با کالای خارجی ادامه دارد
باوجود رشد تولید داخلی، بازار همچنان کاملا از کالاهای خارجی خالی نشده است. برخی محصولات تخصصی، تزئینی و گروههایی مانند ماژیک همچنان سهمی از بازار واردات و قاچاق دارند. در مقابل، خودکار، پاککن و دفتر از جمله اقلامی هستند که تولیدکنندگان داخلی در آنها سهم بالایی به دست آوردهاند. برای نمونه، برآوردهای اخیر سهم تولید داخلی را در خودکار و پاککن بیش از ۸۰ درصد و در دفتر حدود ۹۰ درصد اعلام میکند.
این یعنی رقابت برای تولیدکننده ایرانی دیگر صرفا بر سر «تولید کردن» نیست. مرحله بعد، حفظ کیفیت، کنترل قیمت، طراحی جذاب و ایجاد اعتماد بلندمدت در مصرفکننده است.
صنعتی با ۱۳۰ هزار شغل
پشت این مدادها و دفترها، یک زنجیره اقتصادی بزرگ شکل گرفته است. براساس آمار اعلامشده، صنعت نوشتافزار حدود ۱۹ هزار صنف و ۳۰ هزار تولیدکننده مستقیم دارد و مجموع اشتغال ایجادشده در آن به حدود ۱۲۰ تا ۱۳۰ هزار نفر میرسد. اهمیت این صنعت زمانی بیشتر مشخص میشود که بدانیم بخش قابل توجهی از مواد اولیه آن نیز از صنایع داخلی تأمین میشود. بنابراین رونق نوشتافزار میتواند به صنایع دیگری مانند پتروشیمی، فلز، کاغذ و چوب نیز متصل شود.
از بازار داخلی تا صادرات
شاید مهمترین آزمون برای کیفیت نوشتافزار ایرانی، نه قفسه فروشگاههای داخلی بلکه بازارهای خارجی باشد. وقتی یک محصول ایرانی بتواند در بازار کشورهای دیگر مشتری پیدا کند، ادعای رقابتپذیری آن جدیتر میشود.
براساس آمار اعلامشده، ظرفیت صادرات این صنعت حدود ۲ تا ۵ میلیون دلار برآورد شده و تاکنون حدود ۲ میلیون دلار آن محقق شده است.
با این حال، فاصله زیادی میان ظرفیت تولید و قدرت واقعی برندهای ایرانی در بازار جهانی وجود دارد. تولید انبوه زمانی به موفقیت اقتصادی تبدیل میشود که با برندسازی، طراحی حرفهای، استانداردسازی و بازاریابی بینالمللی همراه باشد.
مسأله اصلی؛ اعتماد مصرفکننده
اکنون صنعت نوشتافزار ایران از مرحله اثبات توانایی تولید عبور کرده و وارد مرحله دشوارتری شده است: اثبات اینکه محصول ایرانی میتواند با کیفیت، قیمت مناسب و طراحی مطلوب، انتخاب اول مصرفکننده باشد.
آمار ۸۰ درصدی تولید داخل، اگرچه نشانه رشد قابل توجه صنعت است اما بهتنهایی نمیتواند میزان رضایت مصرفکنندگان را اندازهگیری کند. آینده این بازار به توان تولیدکنندگان برای حفظ کیفیت، جلوگیری از افت استانداردها، کنترل قیمت و شناخت سلیقه نسل جدید بستگی دارد.
به نظر میرسد مداد و خودکار ایرانی امروز دیگر صرفا نماد «تولید داخلی» نیستند. آنها در حال تبدیل شدن به بخشی از یک صنعت بزرگترند که برای ماندن در سبد خرید خانواده ایرانی، باید هر سال بهتر، جذابتر و رقابتیتر شود.