عملیات پیش‌گیرانه ایران. پاشنه آشیل دشمن (۱۹)

انگار تأثیر پیچیدۀ فیلم‌های توهمی هالیود به سران آمریکا بیشتر از عوام سرایت کرده. چرا رسانه‌های اروپایی اقدامات روز‌های اخیر ایران، انهدام چند جنگنده، بالگرد، پهپاد و مراکز حساس دشمن در چند منطقه را شگفتی قلمداد کردند؟ این حد از عملیات در برابر تدابیر ما در عملیاتی، چون والفجر ۸ خیلی قابل توجه نیست. آن‌قدر ایران را در افکار عمومی کوچک و ناتوان جلوه دادند که باورشان نمی‌شود توانمندی ما بیش از اینهاست. 
لذا، هنوز وقت شگفتی فرا نرسیده. 
دلم هوای مردم کشوری کرده که دیروز با حضور میلیونی در بغداد همه را شوکه کرد. ایران هم‌زمان با این بیداری مردم عراق، دو عملیات به پایگاه صهیونیست‌ها در اربیل، پشتیبان تیم‌های جاسوسی و پایگاه ویکتوریا در بغداد، پشتیبان هوایی عملیات آمریکا در آسمان ایران انجام می‌دهد.
وقت آن است که با انعطاف‌پذیری تمام تحرکات دشمن را در دامنۀ وسیعی رصد کنیم.
نه با سقوط چند جنگنده F۳۵ و بالگرد دشمن مغرور شویم، نه به سقوط ۱۶۵ پهپاد دشمن قانع باشیم، نه از حملات زمینی حزب‌الله در شمال اسرائیل غافل شویم، نه موشک‌باران شهرک نظامی حیفا و مراکز مهم تل‌آویو را دست کم بگیریم و نه شکار کشتی کانتینربر و ناو حمل بالگرد آبی خاکی امروز را فراموش کنیم. 
این سلسله عملیات‌های پیش‌گیرانه عاملی بود که دشمن با این همه نیروی کماندو و امکانات پیشرفتۀ نیروی دریایی و زمینی، هنوز فرصت عملیات آبی‌خاکی پیدا نکند.
اگر دشمن سرلشکر خادمی، رئیس سازمان اطلاعات سپاه را ترور می‌کند، ایران بلافاصله محل اختفای فرماندهان آمریکایی در امارات و کویت را با موشک منهدم می‌کند. 
 چه باید کرد؟ شش دانگ حواسمان به چند سناریو‌های احتمالی دشمن باشد. 
چه انهدام و یا ربودن ۴۹۰ کیلو اورانیوم منطقه مرکزی ایران، چه هوابرن در جزایر جنوبی برای تسلط به تنگه هرمز، چه عملیات مشترک وطن‌فروشان با تکاوران آمریکایی در غرب کشور و چه تخریب زیرساخت‌های پتروشیمی، فولاد و نفت و گاز کشور. 
گمانم هنوز ماجرای عملیات پیچیدۀ منطقه اصفهان باز باشد و موضوع فراتر از اینهاست که شنیدیم. لذا، اگر با تدبیر یک قدم جلوتر از دشمن حرکت کنیم، دلیلی ندارد ما تعیین کنندۀ پایان جنگ نباشیم.
گاه فکر می‌کنم ما در این جنگ مثل ماهی تو آب هستیم و نمی‌دانیم چه می‌گذرد. این‌طور نیست؟
منشأ هراس بی‌جا، بدگمانی به وعده‌های خداست