آرسنال بعد از ۲۲ سال، دوباره قهرمان لیگ برتر انگلیس شد

پایان ۸۰۰۰ روز حسرت

۲۲ سال انتظار، ۸۰۰۰ روز حسرت و سه فصل پیاپیِ «تا یک قدمی». حالا همه‌اش تمام شده است؛ آرسنال دوباره قهرمان لیگ برتر انگلیس شد و شمال لندن بعد از دو دهه دوباره بوی جام گرفت.

کد خبر: ۱۵۵۳۰۷۱

قهرمانی آرسنال نه با یک پیروزی دراماتیک در هفته آخر، بلکه روی مبل و مقابل تلویزیون قطعی شد؛ جایی که بازیکنان تیم در کمپ تمرینی کلنی جمع شده بودند تا بازی منچسترسیتی و بورنموث را تماشا کنند. تساوی ۱-۱ سیتی کافی بود تا تیم میکل آرتتا با ۸۲ امتیاز و یک هفته مانده به پایان فصل، قهرمانی را قطعی کند.

این نخستین قهرمانی لیگ آرسنال از فصل افسانه‌ای ۰۴-۲۰۰۳ است؛ همان فصل «شکست‌ناپذیرها» با هدایت آرسن ونگر. حالا توپچی‌ها با ۱۴ قهرمانی لیگ انگلیس، همچنان پس از منچستریونایتد و لیورپول، سومین تیم پرافتخار فوتبال انگلیس هستند.

اما جذاب‌ترین بخش داستان، مسیر رسیدن به جام بود. آرسنالِ آرتتا برخلاف بسیاری از تیم‌های مدرنِ تحت تأثیر فوتبال مالکانه، قهرمانی را با «کنترل» و «سخت‌جان بودن» به دست آورد. آنها شاید زیباترین فوتبال لیگ را بازی نکردند، اما مؤثرترین تیم فصل بودند. آمار‌ها این را فریاد می‌زنند: تنها ۲۶ گل خورده، ۱۹ کلین‌شیت، ۸ برد ۱-۰ و ۲۴ گل از ضربات شروع مجدد. تیم آرتتا از روی کرنر به تنهایی ۱۸ گل زد؛ عددی که در فوتبال مدرن اروپا کم‌نظیر است.

در واقع، آرسنال این فصل بیشتر شبیه تیم‌های عمل‌گرای ژوزه مورینیو یا دیه‌گو سیمئونه بود تا نسخه‌های شاعرانه ونگر یا حتی تیم‌های پرزرق‌وبرق پپ گواردیولا. آنها یاد گرفتند اول نبازند، بعد برنده شوند.

سه نایب‌قهرمانی متوالی، فشار عظیمی روی آرتتا ساخته بود. در انگلیس مدام از فروپاشی ذهنی آرسنال حرف می‌زدند؛ مخصوصا بعد از فصل ۲۳-۲۰۲۲ که صدرنشینی طولانی تیم در نهایت به قهرمانی سیتی ختم شد. اما این بار ماجرا فرق داشت. آرسنال بعد از شکست حساس مقابل سیتی در ورزشگاه اتحاد هم فرو نریخت و دوباره خودش را جمع کرد.

این قهرمانی همچنین مهر تاییدی بر پروژه‌ای بود که سال‌ها با جمله معروف «به روند اعتماد کنید» شناخته می‌شد. وقتی آرتتا در سال ۲۰۱۹ هدایت تیم را گرفت، آرسنال باشگاهی آشفته و دور از کورس قهرمانی بود. حالا همان مربی، تیمی را که سال‌ها در سایه سیتی و لیورپول مانده بود، به بام انگلیس رسانده است.

قهرمانی البته فقط روی کاغذ اتفاق نیفتاد؛ خیابان‌های شمال لندن منفجر شد. هواداران بیرون ورزشگاه امارات جشن گرفتند، دود و نور قرمز آسمان را پر کرد و اسطوره باشگاه، ایان رایت، وسط خیابان با خیل هواداران شادی می‌کردند.

در شبکه‌های اجتماعی هم احساسات فوران کرد. دکلان رایس تصویری از جشن تیم منتشر کرد و نوشت: «گفته بودم تمام شده!» در ویدیو‌های منتشرشده، بوکایو ساکا و گابریل ماگالائش همدیگر را در آغوش گرفته بودند و ویلیام سالیبا روی دست هم‌تیمی‌ها بالا رفته بود.

حتی در شبکه اجتماعی ردیت، هواداران آرسنال از «اشک روی قطار»، «باور نکردن لحظه» و «پایان شکنجه ۲۲ ساله» می‌نوشتند. یکی از کاربران نوشته بود: آخرین باری که آرسنال قهرمان شد، تونی بلر نخست‌وزیر بود؛ و شاید ترسناک‌ترین بخش ماجرا برای رقبای آرسنال این باشد که این تازه اول کار به نظر می‌رسد. آرتتا فقط ۴۴ سال دارد، میانگین سنی تیمش پایین است و ستاره‌هایی مثل ساکا، مارتین اودگارد، سالیبا و کای هاورتس هنوز به اوج کامل نرسیده‌اند. از آن مهم‌تر، آرسنال هنوز یک فینال بزرگ دیگر در پیش دارد: فینال لیگ قهرمانان اروپا مقابل پاری‌سن‌ژرمن.

بعد از سال‌ها تمسخر، فروپاشی و ناکامی، حالا یک جمله دوباره در فوتبال انگلیس زنده شده است: