شاخ و شاخص

: پارادوکس (که قدیمی ها به آن تضاد و تناقض هم می گفتند) یکی از جمله صنایع بدیعی و کلامی زبان شیرین تر از عسل فارسی است که معمولا در حوزه طنز هم بیشترین استعمال را دارد.

کد خبر: ۱۴۲۸۸۹

مثلا شاعر در یک مصرع پارادوکسیکال فرموده است :
مصرع متناقض :
بس که کردم گریه ، آب چشمم از ابرو گذشت...
می گوید: این دیگر از آن چیزهای ضد و نقیض بود. بیشتر خالی بندی است تا ضد و نقیض !
آخه مرد حسابی ، آدم وقتی که گریه می کند آب چشمش به سمت بالا حرکت می کند یا طبق قانون جاذبه نیوتن ، به سمت پایین؛
می گویم : ای بابا... تو هم چقدر سخت می گیری . شعر است دیگر. خود شاعر هم در جور کردن مصرع دومش ، مدتها مثل چی گیر کرده بوده است. آنچنان که مپرس !
می گوید: گفتی پارادوکس و شعر گفتی. نمی دانم چرا بدون این که هیچ غرض و مرض خاصی داشته باشم ، یاد بانک مرکزی افتادم. می گویم : آقارو!...
این چه ربطی به آن دارد؛
می گوید: آخه این ریاست محترم بانک مرکزی هم طوری که گفتند طبع شعر دارد. یک دست در شعر دارد و یک دست در خزانه و آمار و ارقام بانک مرکزی .می گویم : حالا مگر چی شده؛ شعر تازه ای گفتند که پارادوکسیکال بوده؛ اگر شعر فرمودند که بفرما بخوان تا ما هم بشنویم و نشنیده از دنیا نرویم .می گوید: با این که همه در و همسایه ها و تمام کوی و برزن موجود در شهر درندشت تهران ، عملا شاهد افزایش صد درصدی و آشکار اجاره بهای مسکن ، بلاتشبیه عین «شاخ بز» هستند و در به در دنبال خانه خالی می گردند تا در حد پول اجاره شان باشد، بانک مرکزی بتازگی اعلام کرده است که «شاخص رشد افزایش اجاره بهای مسکن در 3ماهه اول سال جاری نسبت به سال گذشته 17درصد بوده است».
می گویم : این شاخ رو به رشد صد درصدی و این شاخص رو به رشد 17درصدی را ول کن که آن مصرع متناقض (و نیز متناقص) شعر فوق الاشعار را به زور و البته بخوبی تکمیل کرده است.
می گوید: چطوری؛
می گویم : این طوری...
بس که کردم گریه ، آب چشمم از ابرو گذشت
چشمه چون طغیان کند ، سیلابش از پل بگذرد
می گوید: این حکایت آمار اعلام شده از سوی بانک مرکزی و حرفهای زده شده از سوی مردم هم مرا به یاد حکایتی انداخت . مردی را در تابوت انداخته به سمت گورستانش می بردند. مرد مرده (!) سر از تابوت برداشته ، داد و فریاد می کرد که ایهاالناس ، من نمردم ، به جان شما زنده ام !
معلوم شد 2 تا شاهد عادل اهل رقم و آمار و محاسبه ، ثابت کرده اند که وی مرده است. فلذاست که دیگر کسی گوشش بدهکار حرفهای خود آدم نیست !