هدایتگران سیال!

حمایت ایران از همکیشان افغان خود همواره طی ربع قرن گذشته مورد هجمه تبلیغاتی جریانی در داخل و خارج از کشور بوده است.

کد خبر: ۱۳۵۱۹۶

این جریان با جهت گیری خاص و دامن زدن به ایرانیت و افغانی را با نگاهی نژادپرستانه از رتبه ای پایین تر دانستن ، استدلال نیروهایی که اسلامیت ملت مظلوم افغانستان را اولویتی برای کمک به آنها می دانستند به سخره می گرفت.
در آموزه های دینی بصراحت آمده است که اگر مسلمانی در سختی فریاد یاری خواستن برآورد و مسلمانان به ندای او پاسخ نگویند، مسلمان محسوب نخواهند شد. همین تعلیم اسلامی نیز موجب شد تا ایران در سخت ترین شرایط یعنی درگیر بودن در دفع حمله گسترده نظامی صدام حسین ، پذیرای چند میلیون زن و مرد مسلمان آواره افغانی باشد.
فشارهای تبلیغاتی هدایت شده نیز که پیوند میان دو ملت مسلمان را هدف گرفته بود در این سالهای بسیار سخت خللی در اراده ملت ایران ایجاد نکرد.توجه نکردن مجامع بین المللی به مساله پناهندگان در ایران و کمک شایان توجه به پاکستان که میزبان تعداد کمتری از این آوارگان بود نیز هیچ گونه تاثیری در سیاست و نگاه تهران به این وظیفه دینی و انسانی نگذاشت.
در این مدت طولانی که زمانی افغانستان تحت اشغال اتحاد جماهیر شوروی بود سپس به اشغال امریکایی ها درآمد، هرگز ملت افغانستان از گزند سیاست های سلطه طلبانه بیگانه رهایی نیافت.
بدون این که در مقام تجزیه و تحلیل چرایی جایگزین شدن اشغالگران جدید امریکایی به جای رقیب باشیم ، یادآور تداوم مشکلات این ملت مظلوم می شویم که نزدیک به 3دهه هرگز روی آرامش به خود ندیده است . پس از اشغال افغانستان به وسیله نظامیان امریکایی ، جریان به ظاهر ملیت گرای مورد بحث ، عصر پایان مشکلات را مطرح و ضرورت اخراج آوارگان افغانی از ایران را به میان می آورد.
سازمان ملل نیز در این زمان آمادگی خود را برای یاری رسانی به خروج آوارگان مطرح ساخت و حاضر شد با استقرار در مرز به هر افغانی که از ایران خارج شود، مقدار ناچیزی آذوقه و پول بدهد. مقامات ایرانی نیز از طرح سازمان ملل استقبال کردند؛ اما از آنجا که مشکلات در افغانستان پایان نیافته است ، بسیاری از این آوارگان خواستار خروج از ایران نبودند. به طور قطع سازماندهی امور پناهندگان و کنترل مرزها، وظیفه وزارت کشور محسوب می شود (باید با حفظ شان و حرمت انسانی و اسلامی پناه جویان صورت گیرد)، اما این انجام وظیفه نباید آنها را به مواضع جریان به ظاهر ملیت گرا نزدیک کند.
نباید فراموش کرد این جریان غربگرا در داخل و خارج کشور در سالهای گذشته با بزرگنمایی برخی مسائل و حوادث ناگوار (که در میان جمعیت چند میلیونی افغان مقیم ایران چندان دور از انتظار نیست) بر این موضع پای می فشرد که چرا ایرانی باید هزینه این آوارگان را بپردازد.
متاسفانه این جریان از طریق رسانه های متعلق به خود با تحریک احساسات ملیت گرایانه توانست گرایشی را که به هیچ وجه با اعتقادات دینی ما سازگار نیست به بخشی از جامعه تزریق کند. البته پرواضح است که این جریان هرگز از سر دلسوزی برای ملیت نبود که قومیت گرایی را تشدید می کرد، بلکه بشدت نگران آن بود که تقویت پیوندها میان 2کشور زمینه های سلطه غرب را در منطقه محدود کند.
تاریخ گواه و شاهدی مستند بر این واقعیت است که همواره چند دستگی و دوری ملتها از یکدیگر زمینه سلطه بیگانگان را تقویت کرده است. این جریان تبلیغاتی که از تقویت مواضع اصولی جمهوری اسلامی واهمه داشت و بدرستی می پنداشت که این ایثار و فداکاری ایرانیان هرگز از خاطر ملت افغانستان پاک نخواهد شد، تلاش بسیار کرد تا در حافظه تاریخی ملت همجوار عمدتا فارسی زبان ثبت نشود که ایران در سختی های بسیار و با وجود مشکلات داخلی بی شمار که از آن جمله میزبانی چند میلیون عراقی رانده شده بود، همکیشان آواره خود را فراموش نکرد و با آغوش باز پذیرای آنان شد.
آنچه در این میان پندآموز است ، این که همین به اصطلاح منادیان ملیت گرایی بتازگی در یک تغییر موضع 180درجه ای با بهره گیری از ضعفهای نیروهای اجرایی امر ساماندهی به امور پناه جویان غیرقانونی افغان ، به بزرگنمایی برخی خطاهای غیرقابل دفاع می پردازند.
آنان که تا دیروز مسلمان افغانی را در تبلیغات خود نازل تر از ایرانی تصویر می کردند، این بار در پوشش حمایت از این آوارگان ، همان هدف یعنی خدشه وارد کردن به روابط 2ملت و به فراموشی سپرده شدن آنچه ملت ایران در سخت ترین شرایط برای همکیشان خود انجام داد را پی گرفته اند ؛ اما باید هوشیار بود مبادا در شرایطی که هدایتگران سیال می کوشند تا از تاثیرات مواضع اصولی ایران بر ملت افغانستان بکاهند، برخی لغزشها در گزارش های رسانه های داخلی و عملکردهای ماموران اجرایی (که بیشتر متاسفانه متاثر از جوسازی های یاد شده است) خوراک تبلیغاتی لازم را برای بدخواهان روابط حسنه فرهنگی و اقتصادی قابل توسعه میان ملتهای مسلمان فراهم آورد.