دنده عقب
از فحوای کلام پاره ای سیاستمداران امریکایی چنین برمی آید که انگاری چیزی از زبان کنایه و اشاره و استعاره حالیشان نیست.
اگر بالفرض رئیس جمهور کشور ما به آنها می گوید: «ترمز قطار هسته ای ایران را دور انداخته ایم» ، «در ظاهر یا از منظور کنایی این جمله سر درنیاورده اند یا این که درآورده اند ؛ ولی مصلحت دیدند که خودشان را به کوچه علی چپ بزنند.
توضیح نگارشی : البته اگر بفرماییم کوچه چپ اندر قیچی ، به ظاهر بهتر و به فرمایشات غلط آنها نزدیک تر است. (حتما مستحضرید که فرمایشات کلا غلط است.)
ملاحظه بفرمایید خانم رایس ، وزیر امور خارجه و هیزم کش جورج بوش آتش افروز بتازگی چه نطقی کرده است: «نیازی نیست ایران دنده عقب برود؛ بلکه کافی است دکمه توقف غنی سازی را فشار دهد.»
توضیح نگرشی: حالا دیدید اینها زبان کنایه منایه حالیشان نیست؛ هرچه ما می گوییم نر است ، می گویند بدوش (از خانم رایس گرفته تا آقای بوش). می گوییم تحت هیچ فشاری از مواضع اصولی خود در جریان استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای عقب نشینی نمی کنیم ، می گویند دکمه توقف غنی سازی را فشار دهیم.
یکی نیست از خانم رایس بپرسد: چگونه فشار دهیم؛ مگر فشار دادن دکمه الکی است؛ مگر حرفهای ما مثل مواضع شما کلکی است؛... و پرسش هایی از این قبیل! فلذاست که بر اثر همین کج فهمی های دولتمردان و دولتزنان امریکایی و عدم اعتماد و اطمینان به سیاست های اعلام شده آنهاست که وقتی خانم رایس می گویدکه مسیر مذاکراتشان باز است و از ایران دعوت به مذاکره کردن می کند ؛ دبیر شورای امنیت ملی ما یعنی جناب آقای دکتر لاریجانی نیز در پاسخ به ایشان اعلام می کند که «امریکا برای مذاکره ، درخواست رسمی بدهد».
پیشنهاد دیپلماسی حقوقی: پیشنهاد می شود که این درخواست رسمی برای مذاکره ، پس از تنظیم از سوی کاخ سفید و امضا به وسیله سیاست پیشگان آن ، برای اعتبار بیشتر، در یک محضر اسناد رسمی بین المللی ، محض محکم کاری ، یک گواهی امضا هم برای آن گرفته شود.
و اما در حاشیه فشار دادن کلید توقف غنی سازی به خانم کاندو لیزا رایس ضربه خورده از ایران ، برای این که خاطرشان را از این بابت راحت کنیم ، به زبان کنایه و استعاره که نه ، به زبان صریح و آشکار موزون و ریتمیک دوباره اعلام می کنیم:
ترانه کلیدی: کلید گم گشته و در وانمیشه / توقف در غنی سازی نمیشه
رضا رفیع
گفت و گو
