این محوطه که در گذشته باغی به شکل ۶ ضلعی نامنظم طراحی گردیده و متعلق است به درویش خان اسفندیارپور، مردی ناشنوا که با خانوادهاش از طریق دامداری و کشاورزی زندگی میکرد. او پس از اصلاحات ارضی در سال ۱۳۴۰ برای اعتراض بهخاطر از دست دادن املاکش، دست از باغ داری برداشت تا اینکه همه درختان زمین باقی مانده او خشک شدند. او به همه شاخههای درختهای میوه اش سنگ آویزان کرد و از آنها چون میوه حقیقی مراقبت میکرد. درویش خان اسفندیارپور در ۸۳ سالگی در ۱۸ فروردین ۱۳۸۶ درگذشت و پیکرش در این باغ دفن شد.
دکتر همایون: حضرت فاطمه (س) الگویی بیبدیل برای نقشآفرینی بانوان در عرصه تمدنسازی هستند
رئیس مرکز آمار ایران در گفتوگوی اختصاصی با روزنامه «جامجم» تشریح کرد