اهمیت شغل در شخصیت‌پردازی

در همین امتداد، وقتی قرار است شخصیتی در یک قصه شکل بگیرد، لازم است ابعاد وجودی شخصیت پرداخت درستی شود. آن بخش بیرونی و فیزیک، مناسبات، اخلاق و رفتارها و مشاغل شخصی و اجتماعی، جزو همین ملاک‌هایی است که شخصیت‌پردازی را شامل می‌شود.
ما در آثار سینمایی و تلویزیونی، کمتر موردی را داشتیم که شخصیت‌ها همگام و همسو و متناسب با ویژگی‌های شخصیتی و شغلی، مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته باشد و در طول داستان معرفی شود.
فیلم شاخصی که این روزها در سینما اکران شده و می‌تواند به نوعی تحلیلگر این موضوع باشد، مسخره باز است. باتوجه به این‌که برخی شخصیت‌های اصلی داستان از منظر شغلی، به آرایشگری اشتغال دارند و باتوجه به ویژگی‌های این شغل و جایگاه شخصیت‌ها در داستان، می‌تواند و می‌توانست علاوه بر پیشبرد و حرکت داستان، هم قصه‌ای خاص برای سرزمینی خاص بوده و هم جهانشمول باشد، اما به دلیل ضعف‌های فیلمنامه این مهم به‌درستی پردازش نشده است اما این موضوع که در اکثریت آثار سینمایی و تلویزیونی ما قابل بحث و نقد است، وجود دارد. یعنی ما به دلیل آگاهی ضعیف اجتماعی از آدم‌ها و مشاغل، به سمت همه نوع شغلی نمی‌رویم و آدم‌هایی با مشاغل متعدد و متنوع را پوشش دراماتیک و هنری نمی‌دهیم یا این‌که به دلیل برخی حساسیت‌ها، تعصب‌ها و ممنوعیت‌ها، از پرداختن به مشاغل مختلف دوری می‌کنیم. در صورتی که یک پرداخت درست باعث باورپذیرشدن شخصیت‌ها و تاثیرگذاری داستان می‌شود.

جبار آذین

منتقد سینما