کم فروشی، ممنوع!

قسم می‌خورم با یکی دو سریال خوب، تلویزیون می‌تواند مخاطب خوبی جذب کند. هر سریال خوبی را که از گذشته یاد کنید، پایه و اساس آن متن خوب بوده است.
اگر مثل گذشته متن‌های خوب برای تولید به کار برده شود و نویسنده‌ها را راغب و تشویق کنند و دستمزد خوبی به آنها دهند، می‌توانند متن‌های بسیار خوبی از آنها بگیرند.
هنوز هم که هنوز است آن سریال‌های قدیمی که از آی فیلم پخش شود، مردم را جذب می‌کند. چرا؟ چون متن سریال‌ها تمیز و حساب شده بود.
ما اگر ایراد را می‌گوییم باید راه‌حل را هم بگوییم. راه حل ایجاد ارتباط دوچندان با مخاطب هم کار کردن روی متن‌های دقیق و جذاب است.
باید نویسندگان تشویق و ترغیب شوند به نوشتن کارهای اجتماعی خوب؛ کارهایی که مردم با آن خاطره دارند و همچنین کارهایی که در زندگی روزمره با آن مواجه هستند.
باید در سریال‌ها عشق و دوستی و آرامش باشد و سناریوها بر پایه اصول اساسی داستان پردازی نگاشته شود.
مردم ما با پخش سریال‌های خوب، از شبکه‌های ماهواره‌ای فاصله می‌گیرند و این فاصله باعث می‌شود دیدن شبکه‌های ماهواره‌ای کم شود و به تلویزیون خودمان ملحق شوند.
ما نمی‌توانیم به مردم ایراد بگیریم چرا سراغ رسانه‌های دیگر می‌روند، زیرا مردم کار خوب را دوست دارند و قدرت تشخیص یک کار خوب را نسبت به یک کار بد دارند. ایراد از تولیدکنندگان است که کم‌فروشی می‌کنند و به هیچ وجه مردم مقصر نیستند.
ما باید سریال و فیلم‌هایی بسازیم یا بازی کنیم که بتوانیم از آنها دفاع کنیم، نه این‌که از پاسخگویی پیرامون کیفیت سریال فرار کنیم. با تولید سریال‌های بد، مخاطب بیشتر از تلویزیون فاصله گرفته و متاسفانه به سمت شبکه‌های ماهواره گرایش پیدا می‌کنند و این گرایش ممکن است به عادت تبدیل شود و این موضوع برای ما بسیار بد خواهد بود.
این مردم هستند که ما را به اینجا رساندند و ما باید به آنها احترام بگذاریم. اکنون سطح فکری مخاطبان بالا رفته و احترام به مخاطب واجب است. ما باید مردم را وادار به فکر کردن کنیم، یعنی سریال که تمام می‌شود، چند روزی در همان دنیای سریال باشند و در مورد آن سریال فکر کنند. این روزها چند سریال این گونه روی آنتن داریم؟

مهوش صبرکن

بازیگر