حال خوب سفر

خیلی‌هایمان کم و زیاد همینیم. سطل زباله را خالی می‌کنیم تا بو نکند. یخچال را چک می‌کنیم غذای مانده داخلش نباشد. لباسی روی بند رخت نماند که آفتاب رنگ و رویش را سفید کند. حواس‌مان به گلدان‌هایمان هست که بی‌آب نمانند. یا کلید خانه را می‌سپریم به کسی یا دنبال راه‌حلی هستیم تا گل‌ها تشنه نمانند و تا برمی‌گردیم شادابی‌شان را حفظ کنند. چون تحمل دیدن بی‌حالی‌شان را هم نداریم چه برسد به مرگ‌شان. می‌خواهیم وقتی به خانه برمی‌گردیم همه چیز در بهترین حالت باشد تا سفر به جان‌مان مزه بدهد. دنیا و زندگی همه‌اش مثل این سفر است. اگر همه چیز را اینجا خوب مدیریت کردیم برای سفر آخرت آماده‌تریم و حال خوب آنجا را پیش‌پیش برای خودمان خریده‌ایم. فَلیتَزَوَّدِ العَبدُ مِن دُنیاهُ لِاخِرَتِهِ وَ مِن حَیاتِهِ لِمَوتِهِ وَ مِن شَبابِهِ لِهَرَمِهِ فَانَّ الدُنیا خُلِقَت لَکم وَ انتُم خُلِقتُم لِلاخِرَه. انسان برای آخرتش از دنیا، برای مرگش از زندگی و برای پیری‌اش از جوانی توشه برگیرد؛ چرا که دنیا برای شما آفریده شده و شما برای آخرت آفریده شده‌اید.
[مجموعه ورام، ج1، ص۱31]