عواقب غفلت از پشت صحنه

مشکل زمانی رخ می‌دهد که در کشورمان به عوامل پشت صحنه حتی اگر سال‌ها تجربه داشته باشند عایدی مالی خوبی از پروژه‌ها نمی‌رسد، در حالی که در صنعت حرفه‌ای تولید باید به تک تک عوامل براساس زحمتی که می‌کشند دستمزد داده شود. کارگردانان مطرح هالیوود وقتی می‌خواهند بر ارزش محصول خود تاکید کنند با افتخار از حضور بازیگران گران و مجرب‌ترین و گران‌ترین عوامل پشت صحنه می‌گویند، اما متأسفانه در بیشتر پروژه‌های سینمایی یا تلویزیونی ما این حرکت به سمت سود در تولید است که اهمیت دارد یعنی سازندگان سعی می‌کنند با حداقل هزینه پشت صحنه را بچینند و اصلا هم برایشان مهم نباشد کیفیت محصول نهایی چقدر افت خواهد کرد. این روش تولید نه فقط به تولید لطمه می‌زند و کیفیت کار را پایین می‌آورد، بلکه باعث سخت شدن زندگی دست‌اندرکاران پشت صحنه می‌شود. در صنف خودمان که صدابرداری است کم نداریم صدابرداران پیشکسوتی که مدت‌ها بیکارند، چون دستمزدی که بهشان می‌خواهند بدهند آن قدر کم است که رویشان نمی‌شود پیشنهاد را بپذیرند. در مقابل تازه‌کارانی را سراغ دارم که مدام و پی در پی مشغول کارند. چرا؟ چون دستمزد زیادی نمی‌گیرند و فقط می‌خواهند به هر قیمت، باشند. این وضعیت در درازمدت پشت صحنه تولیدات ما را از آدم‌های صاحب فکر و مجرب خالی خواهد کرد و بعد از چند سال مخاطب می‌ماند و انبوهی از تولیدات ضعیف و متوسط و طبیعی است در این شرایط مخاطب به جای محصول ایرانی به سمت محصول خارجی می‌رود. اگر می‌خواهیم مانند دهه‌های قبل تلویزیون و سینمای ما محصولات قابل اعتنایی داشته باشد که غیر از جاذبه برای مخاطبان روز، برای مخاطبان آینده هم ماندگار باشند چاره‌ای نیست جز آن که به سمت ارج نهادن بر مجریان پشت صحنه برویم. ایرادی ندارد که می‌خواهند با آوردن بازیگران مطرح، تضمین جلب مخاطب داشته باشند اما بازیگری که تصویری درست از او گرفته نشود و صدایش بدرستی ضبط نشود، بعید است بتواند نظر مخاطب را جلب کند یا حتی اگر در بدو امر مخاطب را جلب کند در درازمدت مخاطب را پس می‌زند. رونق محصولات سینمایی و تلویزیونی همان قدر که نیازمند فیلمنامه‌های خوب و کارگردانان تواناست، به تیم تولید و پشت صحنه قوی هم نیاز دارد. فعالان پشت صحنه را چنان که لایقش هستند محترم بشماریم.

عباس رستگارپور

صدابردار