بهانه جویان
:
هر انتخاباتی که برگزار می شود، عده ای خود را پیروز و عده ای شکست خورده می پندارند. اگر به حقیقت ماجرا توجه کنیم ، انتخابات به یک مفهوم ، هیچ جریان شکست خورده ای ندارد.
درست است که افراد و گروههایی نتوانستند رای مردم را به دست بیاورند اما آنان نیز در رقم زدن انتخاباتی پرشور و ترغیب مردم سهم بزرگی دارند. از این رو آنان نیز پیروز انتخابات محسوب می شوند. کسانی که نتوانسته اند رای مردم را به خود جلب کنند نیز چند گروهند:
1- کسانی که با احترام به رای مردم و اعتماد به نظام وارد صحنه انتخابات شده و پس از انتخابات ، خود را تسلیم نتیجه می دانند و با تکریم از حضور آگاهانه مردم ، تلاش می کنند تا در مقطعی دیگر ضمن بازسازی رابطه خود با توده ها، به فرصتی جدید بیندیشند.
2- گروهی که ادعا می کند به رای مردم اعتقاد دارد و مدعی دموکراسی خواهی است اما رای مردم را تنها زمانی قبول می کند که متوجه افراد و گروه آنان باشد. به عبارت دیگر ، نوعی نگاه ابزاری به رای مردم دارد.از آنجا که این گروه نمی تواند نگاه حقیقی خود را به رای مردم بیان کند ، به شیوه ای دیگر روی می آورد که نامی جز «بهانه گیری» پس از انتخابات نمی توان بر آن نهاد. البته همین جریان پیش از انتخابات نیز با فهمی که از شرایط عمومی کشور داشت ، پیش بینی می کرد توفیق چندانی در نتیجه انتخابات ندارد بنابراین تخم تردید از روزهای قبل از انتخابات در برخی رسانه ها «کاشته» شد تا بعد از آشکار شدن رویگردانی مردم از آنان «برداشت» شود و امروز این گروه درصدد آن است .جریان اصلی اصلاح طلب و اصلاح طلبان اصولگرا باید با فاصله گرفتن از این گروه «بهانه جو» ، از زیر سوال بردن سلامت انتخابات و تردیدافکنی های مضر اجتناب کنند. وجود دو قطب نظارت و اجرا و تفاوت دیدگاه و سلایق آنان همواره در هر انتخاباتی بهترین ضامن تامین سلامت انتخابات بوده است . تجربه 27 ساله انتخابات در کشور و وجود رقابت های جدی نشان می دهد که نظام انتخاباتی کشور - فارغ از این که چه دولتی بر سر کار است - از مکانیسم و درونمایه ای برخوردار است که امکان اعمال نظر جریان حاکم برای «تغییر جهت» انتخابات را سلب می کند. خاتمی در دوم خرداد 76 در سایه دولتی رای آورد که بهانه گیران القائ می کردند جریان حاکم دنبال فرد دیگری است و عبارت «بنویسید خاتمی و بخوانید ناطق» ، یادآور فضای مسموم آن زمان است اما همه دیدیم رای مردم به کرسی نشست . از سوی دیگر شورای شهر دوم که با پیروزی تام و تمام اصولگرایان شکل گرفت ، در دولت خاتمی بود و مجلس هفتم هم با ترکیبی اصولگرایانه در شرایطی از سوی مردم آغاز به کار کرد که دولتمردان دولت اصلاحات آرزوی دیگری داشتند اما موج آگاهی و اراده مردم قوی تر از آن است که دولت یا وزارت کشور و یا... بتوانند آن را مهار کنند و جهتش را تغییر دهند بنابراین ادعاهای برخی گروهها برای برجسته سازی تخلف های کوچک و یا تردیدآفرینی های پی در پی ، حاصلی جز تلخکامی ملت نداشته و حمل بر «جرزنی» پس از بازی و «مسابقه ای عادلانه» خواهد شد. اخلاق سیاسی ایجاب می کند جریان هایی که توفیق کمتری از نظر رای آوری داشته اند ، پیشگام سپاس و تشکر از مردم باشند و آن را سرمایه ای قرار دهند برای دوره های بعد ، خود را بازسازی کرده و به کالبدشکافی آراء مردم بپردازند. مسوولان برگزاری انتخابات (مجریان و ناظران) نیز ضمن پایبندی به قانون ، از طرح مناقشاتی که می تواند دستمایه بهانه گیران قرار گیرد ، بپرهیزند. فرصت دادن به نمایندگان گروههای سیاسی فعال برای حضور در صندوق ها و مراکز شمارش آراء می تواند بخشی از سوء تفاهمات و نگرانی ها را کاهش داده و آنان را به اطمینان بیشتر نسبت به صحت روند بازشماری آراء رهنمون سازد.
بیژن مقدم
گفت و گو
