کاسه چه‌کنم چه‌کنم دست نگیرید

ولوله چه کنم چه کنم افتاده بود بین بچه‌های کلاس. نگرانی در چشم‌هایشان موج می‌زد. کمی که برایشان از تجربه های موفق دور و برمان گفتم رنگ آرامش به صورتشان برگشت.
همه ما مثل بچه‌های این کلاس هستیم. وقت‌های گرفتاری و اضطرار اگر یک آدم مطمئن و مورد اعتماد به‌ما بگوید «نگران نباش، غصه کارپیدا کردن و سود و زیانش را نخور. خیالت راحت، من تا ته راه کنارت هستم» می‌بینید حرف هایش چقدرآرامش بخش است.
آدم می‌تواند تا آخر مسیر را با یک نفس راحت برود جلو. وقتی خدا خودش به ما گفته «ألَیسَ ا... بِِکافٍ عَبدَهُ، آیا خداوند برای کفایت امور بنده اش بس نیست؟»1 یعنی برای تمام کم و کسری هایت من کنارت هستم و تمام. به قول دوستی اگر باور داشته باشیم چه کنم چه کنم نیست و چه کند چه کند است و رشته امور را بسپاریم به او، به‌یقین آرامش در انتظارمان است. «ألا بِذِکرِ ا... تَطمَئِنُّ القُلوبُ».

1. [سوره زمر / آیه 36]