تفاخر به جهل

این نیاز همان نیازی است که اینستاگرام را در روزگار کنونی پابرجا نگه داشته است. نکته مهم اینجاست که همه پز می‌دهند و این قصه تنها محدود به چهره‌های معروف نیست، اصلا آن‌طور که روان‌شناسان می‌گویند هر انسانی به میزان مشخصی از حس مهم و با ارزش بودن نیاز دارد و آن را به نوعی تامین می‌کند. بسیاری از افراد با توجه به موقعیت شغلی یا جایگاه اجتماعی‌شان این حس را از جای دیگری تامین می‌کنند و به همین علت، نیاز چندانی به پز دادن ندارند؛ اما در هر صورت، هر کسی این نیاز را به نوعی تامین می‌کند. اما نکته اینجاست که وقتی این نیاز تامین نمی‌شود فرد با احساس ناامنی درونی روبه‌رو می‌شود. در این حالت همان چیزی رخ می‌دهد که در اینستاگرام یا جاهای مشابه دیگر دیده می‌شود. بسیاری از این افراد در اینستاگرام حضور پیدا می‌کنند و سعی در نمایش زیبایی‌های زندگی خودشان دارند، چرا که با این کار تردیدهای درونی آنها نسبت به خود و نیاز به مهم بودنشان را برطرف می‌کند. در حقیقت کسانی تمایل به‌پز‌دادن دارند که از قابلیت‌های درونی خود مطمئن نیستند. البته ناگفته نماند اگر رضایتمندی شخصی از طریق نمایش روزمره زندگی معیارهایی جزئی از موفقیت هستند، بسیاری از ما خودمان را بسیار ارزان می‌فروشیم. شوآف یا پز دادن اما در میان چهره‌های سرشناس و هنرمندان و حتی سیاستمداران هم دیده می‌شود. افراد عادی با نمایش زندگی‌های لاکچری سعی در این شوآف دارند، هنرمندان در حیطه دیگری همچون انتشار عکس‌های فراوان با درخت کاج کریسمس یا گریم برای جشن هالووین سعی در کسب توجه دارند و سیاستمداران در القاب و عناوینی همچون دکتر، پروفسور و استاد. گواهش همان نماینده مجلسی که همین چند وقت پیش وقتی او را با آقای فلانی صدا کردند به مخاطبش نهیب زد که او آقای فلان نیست و دکتر فلانی است! اما آن‌طور که جامعه‌شناسان این حوزه می‌گویند این جنون توجه، ریشه در جامعه‌ای دارد که آنها در آن پرورش یافته‌اند، به این مفهوم که روی دیگر این قصه همه افراد جامعه هستند، چرا که انگار نوع نگاه و سلیقه آنها چنان تنزل یافته و سطحی شده است که چهره سرشناس فردی است که تنها یک عکس با درخت کاج تزئین شده کریسمس دارد، نه مقاله و پژوهشی علمی و نه حتی یک ایفای نقش ماندگار در عالم سینما و هنر.

میثم اسماعیلی

روزنامه‌نگار