کشتار در سکوت

در نتیجه این حملات نزدیک به 500 خانواده از ترس گریخته و شهر را ترک کرده‌اند. این حملات در روزهای بعد ادامه پیدا کرد و به مناطقی از جمله مالستان و جاغوری کشیده شد و بر آمار تلفات و آوارگان افزود. خبرها از آواره شدن هزاران خانواده در دشت‌ها یا در حال عزیمت به بامیان و کابل حکایت دارد.

نکته سوال‌برانگیز ماجرا، سکوت رسانه‌های مختلف در باب این اتفاق است. بازتاب تقریبا هیچ این کشتار در رسانه‌های خارجی و همین طور بازتاب کمرنگ و بسیار معمولی آن در رسانه های منطقه و حتی خود افغانستان، احتمالات درباره سناریوی قبلی و هماهنگی این ماجرا را تقویت می کند.

رئیس‌جمهور افغانستان بعد از چند روز از شروع درگیری‌ها دستور پیگیری و اعزام نیرو به این مناطق را صادر کرده اما عملا اوضاع همچنان نابسامان است و درگیری‌ها با شدت در این مناطق ادامه دارد.

نیروهای دولتی که با تاخیر چند روزه اعزام شدند و تازه بعد از هفت روز از حمله هوایی استفاده کردند، متاسفانه در حفاظت از جان مردم این مناطق ناکام مانده‌اند.

از نکات قابل تامل، سکوت و نادیده گرفتن چند روز اوایل درگیری از طرف حاکمیت است که گمانه‌زنی‌های زیادی در پی داشته. از جمله نادیده‌گرفتن و اهمیت ندادن حاکمیت به قومیت‌هایی ساکن این مناطق است.

تلاش طالبان برای گسترش نفوذ در این مناطق ادامه دارد اما چند روزی است که ماجرا رنگ دیگری گرفته.

سه شب قبل مردم حق طلب کابل در خیابان‌های این شهر تجمع کردند و با شعارهایی در حمایت از مردم مظلوم ارزگان (فارغ از هر نژادی)به سمت ارگ ریاست جمهوری حرکت کردند.

این تجمع در خیابان‌های منتهی به ارگ ریاست‌جمهوری ادامه دارد و حرکت اعتراضی چشمگیری را به راه انداخته است.

متاسفانه روز دوشنبه در میان تجمع کنندگان انفجاری صورت گرفت که به شهادت تنی چند از دانشجویان و محصلین انجامید.

تحصن و اعتراضات مردمی هنوز از حوالی ارگ ریاست جمهوری شنیده می شود.

مهاجران افغانستانی ساکن ایران و بویژه دانشجویان افغانستانی در روزهای اخیر به‌سکوت رسانه‌ها در این باب واکنش نشان داده اند و با راه‌اندازی کمپین‌های مجازی خواستار واکنش نهادهای مختلف شده‌اند.

یحیی آزادی

روزنامه‌نگار