روایت اول: منم باید برم...

سر‌میز صبحانه یا توی یک سلمانی یا توی پرواز داخلی یا دور از جانتان توی نوبت پزشکی که منتظرید ویزیت‌تان کند. الان که دارید این یادداشت را می‌خوانید، من دیگر ایران نیستم. یا توی پروازم یا فرود آمده‌ام و دارم توی یک کوچه قدیمی حوالی منزل پدری قدم می‌زنم؛ نجف را می‌گویم، می‌روم که از حضرت مولا اذن بگیرم و بزنم به جاده.

برای زیارت اربعین آمده‌ام که برای یک سال آذوقه روحم را جمع کنم و برگردم. آمده‌ام تا توی همایش جهانی و پر از تصویر و سوژه اربعین شرکت کنم. ردخور ندارد یک سفر بیایی از سال بعدش دم غروب شب اول محرم دقیقا وقتی که داری لباس مشکی‌ات را اتو می‌کنی این دلشوره لاکردار نپیچد توی مغزت؛ پاف اتو را می‌زنی: میرم؟

میری، چرا نری، کشتی نجاته، حتما راهت می‌ده، حتما دعوتت می‌کنه. از اول محرم هر جا گفتن روضه رفتی و اشک ریختی و نوکری کردی. پاف دوم: نمی‌رم؟ نه نمی‌ری! پارسال مگه قول ندادی عوض بشی؟ مگه نگفتی یه آدم دیگه می‌شم؟ مگه نگفتی مراقب چشم و زبون و ذهنت می‌مونی؟ ماه صفر که تموم شد دوباره شدی همون آدم قبلی !

این دلشوره ادامه دارد تا وقتی که رسانه‌ها می‌گویند: بیایید برای پاس، برای ویزا ، برای بلیت، برای ارز! دلشوره‌ات حالا هزار برابر است. قلبت توی حلقت است. با همه این تفاسیر مرحله‌ها را یکی یکی رد می‌کنی، پاس‌ات مشکل ندارد، ویزایت چند روزه می‌رسد، بلیتت را با قرض و قوله می‌خری، ولی این دلشوره لاکردار ول‌کن‌ات نیست. به یک چیزهای مزخرفی فکر می‌کنی که در طول سال از یک کیلومتری مغزت هم عبور نکرده‌اند. از حمام می‌آیی مراقبی سرما نخوری، از سفر نیفتی. از خیابان رد می‌شوی بیشتر نگاه می‌کنی که موتوری نزند بهت. از پله‌ها مراقبی که درست بالا و پایین کنی که گزک دست طبیعت ندهی بهانه‌ای بتراشد و تو را از راه بیندازد. این دلشوره حلقت را خشک می‌کند. تشنه‌ات می‌کند همان‌طوری که روحت تشنه است. تلویزیون هم که قربانش بروم کم نمی‌گذارد. اینقدر از اربعین نشان می‌دهد که جان به لب می‌شوی. خلاصه که قرار است امسال هم به این اقیانوس بپیوندم. من با یک عنوان کلی: خواننده‌های چلچراغ برایتان 40 عمود پیاده‌روی خواهم کرد. شما هم دعاکنید در این مسیر بتوانم بیشترین بهره را داشته باشم.

حامد عسگری

نویسنده و شاعر