زیبایی دردسر دارد
میگویم شمال خوب است. محمد میگوید چیاش خوب است. میگویم سرسبزیاش را دوست دارم. او میگوید شرجی هوایش را ندیدهای چقدر کلافهکننده است. خبر ندارد هرچه سرسبزی و طراوت است مال همین رطوبت و بخارات و دمای میانهاش است. نمیشود آن همه لذت و سرزندگی را یکجا داشت ولی در کنارش رنج به این کوچکی را تحمل نکرد. طبع دنیا همین است. رنج و لذت همزاد هستند. شمالی و جنوبی ندارد. هیچ کس از این قاعده مستثنا نیست. رنجها لازمه رسیدن به خوشیها و قشنگیهای دنیایند.
دیدهاید گاهی برای رسیدن به یک لذت کوچک آدم حاضر است چقدر به خودش سختی بدهد؟ مثلا برای خرید یک گلدان زیباتر کلی راه تا بازار مرکزی گل و گیاه برود اصلا هم سختیاش را نبیند. بهخاطر کسب یک لذت بالاتر، رنج اینکار به چشمش که نمیآید هیچ، از آن استقبال هم میکند. رنج آدم را بزرگ میکند. راست گفتهاند، خوشگلی دردسر دارد.
ثَمَرَةُ الرَّغْبَةِ التَّعَبُ ؛ ثمره و میوه خواستن، با رنج و سختی همراه است [1] .
1. امام علی علیه السلام [غررالحکم / 16]
گفت و گو
نادر فریادشیران در گفت و گوی اختصاصی با جام جم آنلاین؛
۱۶ نفر را با خودم به جام جهانی نمیبردم / فرانسه، شانس اول قهرمانی
