صبور باشیم

من سینما را به عنوان کلیتی از جامعه می‌بینم؛ همان‌طور که در جامعه آدم‌های مختلف حضور دارند در سینما هم کارگردانان و تهیه‌کنندگان با روحیات مختلف هستند.

برخی از اینها فهیم و حرفه‌ای هستند و سعی می‌کنند با احترام متقابل امور را پیش ببرند، برخی نیز آماتور، منفعت‌طلب و غیرحرفه‌ای هستند و روالی را رقم می‌زنند که ممکن است کل پروژه را تحت‌تأثیر قرار دهد.

در برخورد با تهیه‌کنندگان غیرحرفه‌ای چه باید کرد؟ باید صبر و مدارا کرد و کوشید تا حد امکان اسباب ارتقای بینش آنها را فراهم کرد.

گاهی ممکن است فیلمبرداری یک فیلم به اتمام برسد و فقط در حد چند جمله این ارتقای بینش رخ دهد و گاهی هم شاید فقط بر سر یک پروژه بتوان تهیه‌کننده‌ای آماتور را وارد مسیری کرد که در زمره خوشنامان جای گیرد.

در جامعه هم باید همین‌طور زندگی کرد؛ همه آدم‌ها که مثل هم نیستند و همه که در خانواده فرهنگی و دارای بصیرت پرورش نیافته‌اند.

پس چه بهتر که اگر تعارضات اخلاقی در محیط کار یا محل سکونت‌مان می‌بینیم صبر و شکیبایی پیشه کرده و طوری رفتار کنیم که طرف مقابل به این درک برسد که اشتباهی از او سر زده است. وقتی به درک رسید آن‌گاه می‌توان با آرامش، اسباب ارتقای بینش را رقم زد.

با عجول بودن و عصبانی شدن و پرخاش کردن هیچ کاری درست نمی‌شود. همان‌طور که طی سالیان طولانی فعالیتم دیده‌ام که یک برخورد عصبی میان بازیگر و کارگردان اثرش را تا اکران فیلم به جای گذاشته است؛ یک برخورد تند میان دو همسایه یا همکار هم ممکن است سال‌ها بر دلمان بماند. پس چرا صبور نباشیم و تلاش نکنیم با سعه صدر امور را پیش ببریم؟

با صبر می‌توان به مغز فرصت داد که با تجزیه و تحلیل مسأله برایش راه حل پیدا کند؛ همه ما مغز داریم حتی آنها که رفتارهای افراطی ازشان سرمی‌زند، اما مهم استفاده درست از نیروی مغز و اندیشه است که برای برخی در محیط خانواده شکل می‌گیرد و برای برخی در اجتماع بیرونی و از طریق همنشینی با آدم‌های فکور. در هر دو حالت باید صبور باشیم تا امور در آرامش پیش رود.

داریوش اسدزاده

بازیگر