به امید دولتی که پاینده است

در یک تجسم تصویری و اغراق شده، دولت را پرنده‌ای می‌بینم که به لانه‌اش برگشته و تعداد زیادی جوجه سر از تخم درآورده با دهان باز منتظرند و سرو صدایی گیج‌کننده به پا کرده‌اند.

در کشوری که اقتصادش متکی به نفت است و بودجه‌های جاری و روزمره‌اش از فروش نفت تامین می‌شود، دولت بی‌شباهت به آن پرنده نیست و شاید درخواستی که طیف‌های مختلف از دولت چندان عجیب نباشد، اما چرا در تمام این سال‌ها درباره مسائل مختلف احساس مسؤولیت نکرده و آستین همت بالا نزده‌ایم که از تصدی دولت بکاهیم هر کسی به سهم خودش.

شاید امروز که قیمت دلار آرام و قرار ندارد و وضعیت اقتصاد بخصوص در حوزه فرهنگ و هنر بی‌ثبات‌تر از همیشه است، سخن گفتن درباره مسؤولیت‌پذیری و استقلال بیشتر از همیشه به حرف ناحساب و یاوه تعبیر شود اما کسی چه می‌داند شاید حالا وقتش باشد که فعالان حوزه‌های مختلف ابتکار عمل را به دست بگیرند و بدون توقع کمک و حمایت از دولت، وارد میدان شوند و راه‌های نرفته را برای رسیدن به رونق و آبادانی هموار سازند. کسی چه می‌داند شاید ناتوانی و کم‌توانی دولت در حل مشکلات اقتصادی، سبب خیر شود و تکانی بدهد به ما که در تمام این سال‌ها به لقمه نانی که در دهانمان گذاشته‌اند، بسنده کردیم و همین آغازی باشد برای آزمون و خطا در عرصه کسب و کار بی‌نیاز از بودجه و حمایت‌های بودجه‌ای و نفتی. شاید همین حالا و همین اوضاع، دقیقا وقتی باشد که از این لانه به ظاهر امن و لقمه‌ای که بر این سفر گذاشته می‌شود، دل بکنیم و بال و پر بگیریم.

در مقایسه با کسب و کارهای دیگر، شاید هنر و آثار هنری آسان‌تر از هر محصول دیگری، آورده داشته باشند و شاید اقتصاد فرهنگ که حاصل از فروش آثار هنری است، نه‌تنها در اولویت آخر قرار نگیرد بلکه کمکی باشد به شرایط اقتصادی کشور. حضرت سعدی فرموده‌اند هنر چشمه زاینده است و دولت پاینده و همیشه برایش در این سو و آن سوی مرز خریدار هست اگر واقعا هنر باشد.

آذر مهاجر

روزنامه‌نگار