ارکیده شد ترکیده !
گذشت آن زمانی که بیشتر فقط آفتابه دزدها را می گرفتند سیاست شان می کردند الان لنگ آفتاب دزدها هم گیر است. چوب توی آستین شان می کنند البته اگر گیرشان بیاورند و در نروند.
غرض (البته بی مرض) آن که اخیرا در ادامه مبارزه با مفاسد اقتصادی ، پرونده قضایی مجتمع ساختمانی ارکیده در پی درخواست شخص رئیس جمهور از رئیس قوه قضائیه برای رسیدگی ویژه از شهر ری به تهران منتقل شد. از قرار معلوم ، متهم این پرونده که اکنون به سلامت خود و همکارانش معلوم نیست در کدام نقطه عالم متواری است ، تعداد 1500 واحد مجتمع مسکونی مسروقی ارکیده را که حالا دیگر خبرش مثل توپ ترکیده ، به بیش از 4هزار نفر فروخته و این پرونده از 3سال قبل با شکایت 2500 نفر در دادگستری شهر ری تشکیل شده بوده است . بنا به گفته رئیس کل دادگستری این شهرستان ، حجم پرونده ارکیده به حدی زیاد بوده که بناچار با وانت بار به تهران فرستاده شده و هیچ استبعادی نداشت که اگر کمی دیرتر به هم می جنبیدند ، باید برای بردنش کامیونی ، خاوری ، چیزی خبر می کردند. این طور که از قرائن پیداست ظاهرا پرونده ارکیده از شدت حجم داشته می ترکیده !
بیت بی ربط:
هر چند گناه ماست کشتی کشتی
غم نیست که بحر توست دریا دریا
نخیر ، این حرفها نیست. جناب ابوسعید ابوالخیر، شعر بالا را (که بیتی از یک رباعی است) راجع به "حق الله" و در رابطه انسان با خودش و خداش سروده که هیچ دخل و ربطی به "حق الناس" ندارد آن هم حق خلق اللهی که معلوم نیست پول و مول خرید واحدهای مجتمع ارکیده را با چه خون جگری و با چقدر قرض و قوله و ریش و سبیل گرو گذاشتن پیش این و آن ، جفت و جور کرده اند؛ غافل از آن که هر واحد آن مجتمع به 2-3 نفر فروخته شده تا بلکه از یک راه میانبر افراد بیشتری صاحبخانه (و البته همخانه) شوند. خانه ای اشتراکی که باید صاحبان خانه ، داخل آن را پارتیشن بندی می کردند تا برای 32 خانوار قابل سکونت می شد.
نکته سازنده : معلوم می شود در این سالها عده ای در کار "انبوه سازی" بودند و عده ای دیگر در کار "انبوه اندازی". باور بفرمایید اگر خود ابوسعید ابوالخیر هم زنده می بود و یکی از واحدهای مجتمع ارکیده را از این ابوالشر (متهم متواری پرونده) با حقوق کارمندی اش خریده بود و بعد فهمیده بود که چه کلاه گشادی سرش رفته است ، یقینا رباعیاتی هم در مذمت خوردن حق الناس همراه با یک لیوان آناناس می فرمود و مثلا می فرمود:
رباعی با ربط:
عصیان خلایق ارچه صحرا صحراست
اما همه در رابطه با شخص خداست
آنجا که ولی سخن زحق الناس است
والله خدا شکایتش بیش از ماست!
رضا رفیع
گفت و گو
