با دست‌های خالی

می‌دانند ایرانی‌ها اگر به مُردن هم باشد ترجیح می‌دهند ایستاده بمیرند و پشت‌شان خم نشود. به قول آن کاربر عرب که از روحیه جنگندگی تیم ملی ما مقابل قهرمان اروپا آنقدر کیفور شده بود که در صفحه شخصی توییترش نوشت: «سرت رو بالا بگیر. اگه روبه‌روی قهرمان اروپا، روبه‌روی فیفا، روبه‌روی ابرقدرت‌ها، روبه‌روی کمپانی‌های ورزشی دنیا و روبه‌روی موجودیت خشمگین از کشورت بازی می‌کنی و با نتیجه مساوی از زمین بیرون میای، ظلمی بالاتر از این ظلم علیه تو نیست. پس تو افتخار و شرف تمام دنیایی.»

کاربر عرب‌زبان دیگری که گویا ایرانی‌ها را نه نماینده یک محدوده جغرافیایی فارس‌زبان‌ - با همه اختلافات و شکاف‌های عرب و عجم - بلکه نماینده همه آدم‌هایی می‌دانست که برای رسیدن به هدف‌شان از جنگیدن واهمه‌ای ندارند، خطاب به تیم‌های عربی نوشته بود: «جمع امتیازات همه شما به اندازه تیم ایران نیست.» بی‌جهت هم نیست که صحنه دویدن میلاد محمدی در اواخر بازی و مایه گذاشتن از تمام توانش به صحنه دویدن علی در «بچه‌های آسمان» تشبیه می‌شود یا مقاله گاردین درباره علیرضا بیرانوند بین کاربران انگلیسی‌زبان دست به دست می‌شود که چگونه یک نفر از خوابیدن کنار خیابان و در دریایی از فقر و محرومیت، حالا در بازی‌های جام جهانی برای بهترین بازیکن جهان کری می‌خواند و پنالتی‌اش را مهار می‌کند و جگر چند میلیون نفر را هم خنک!

حالا وسط همه این اتفاقاتی که غرور ملی آدم را قلقلک می‌دهد و باعث می‌شود که سرش را بالا بگیرد و به ایرانی بودن خودش افتخار کند که هموطنان او همیشه با دست خالی کارهای بزرگ انجام داده و پیچ و خم‌های سنگلاخ تاریخ را به تنهایی طی کرده و زیر بلیت کسی نبوده‌اند. حالا وسط همه اینها شاید بد نباشد بچه‌ها و نوجوانان ما هم با یک پویش کتابخوانی همراه شوند.

کتابی که دارد داستان تعدادی از همین بچه‌های پایین‌شهر را روایت می‌کند که با دست خالی در یکی جنوبی‌ترین محلات شهر، هم‌قسم می‌شوند که کار بزرگی کنند.

«جام جهانی در جوادیه» شاید داستان این روزهای ما و تیم ملی و غرور ایرانی بودنِ ما باشد؛ وقتی که خیلی‌ها به احترام تلاش و جنگندگی ما کلاه از سر بر می‌دارند.

محمدصادق علیزاده/ روزنامه‌نگار